Okt 282012
 

Het ging al een tijdje niet goed, een hersenbloeding tikte hem onderuit en de kanker die zich erna ontwikkelde nam het snel van ‘m over. Zaterdagmiddag overleed hij op z’n 84e.

Téo Visser is de (schoon)vader van mijn vrienden, pater familias van het huis naast de molen, opper-oliebollenbakker in december, houder van kippen, hoenders en konijnen in zijn grote achtertuin die een open plek in het stadje aan de IJssel was. Ik weet eigenlijk niet eens wat hij verder deed, hij was er gewoon, deed van alles met iedereen, een eigenwijs, zelfstandig en zelfdenkend mens, een karakter zo u wilt.

Hij kende iedereen, iedereen hem. De kerk is donderdag stampvol, reken daar op en hij wordt bij z’n vrouw begraven, onder de boom op de prachtige oude begraafplaats van het stadje waar graven ‘ongeveer hier’ in het gras liggen. Mooie plek, ik hoorde dat hij met paard en wagen naar de begraafplaats gebracht gaat worden. Hij voorop en iedereen achter hem aan.

Het huis naast de molen is na donderdag leeg en die ruimte wordt ooit eens door anderen ingenomen. Dat wordt nog wat, zelfs als buitenstaander kan ik me niet voorstellen dat het daar anders zal zijn dan tot nu toe, kan je nagaan als je er kind van bent, er opgroeide en er gespeeld hebt. Hij woonde er 84 jaar, zijn ouders zijn ook nooit verhuisd.

De generatie voor me sluit af, ik ben onderdeel van de nieuwe laatste generatie aan het worden, dat is nog even wennen. Gelukkig vertelde de fortune teller van de Maharadja me een paar jaar geleden dat ik daar nog een jaar of 35 voor heb. Beter! Maar met dit jaar komt het niet meer goed, het is nog niet eens om en er zijn niet eerder zoveel mensen dichtbij me overleden. ‘k Ben daar niet alleen in, ook vriend Dick zei in zijn blog al dat het bij hem de laatste tijd sterk op een condoleanceboek gaat lijken.

Aan het eind van 2011 dacht ik dat het in 2012 alleen maar beter kon worden. Heb me daarin vergist, ga er vanuit dat we een jaartje vertraging hebben.

Man Bijt Hond maakte in 2007 een portretje van Téo Visser:

Get Microsoft Silverlight
Bekijk de video in andere formaten.

Okt 202012
 

Een leguaan zwemt door de klongs, tempelbellen klinken zacht, zo zoetjes aan ken ik Bangkok als Amsterdam. Niet alles is bekend maar ik ken de weg, voel me thuis en kan me redden, vind het heerlijk daar. Nee niet vanwege de massages, die heb je in elke grote stad wel. Bangkok heeft een wilde naam en dat is zeker niet onterecht maar tegelijk staan er van die bakken op straat met waterplanten en visjes er in. En daar wordt niet in gepist, de visjes blijven gewoon leven. Ik ga voor de visjes en voor de oma die al jaren op de rand van de markt haar sarongs verkoopt, ben iedere keer weer benieuwd of ze er nog is.

Van mijn eerste landing herinner ik me de schittering van water in de avondzon en daarna de lange gangen van Don Muang Airport. Er was nog geen Express Way, je stond gewoon allemaal in dezelfde file op de begane grond. Nog steeds is de Express Way een relatief rustige plek om je auto uit te laten want onder je, in de schemerduisternis, staan de mensen stil die de tolweg niet willen betalen. De agenten dragen allemaal een mondlapje, de reclameborden zijn toch weer wat groter geworden.

Vanaf de nieuwe luchthaven kan je met een metrotrein naar de stad, de file voorbij. Iedere 10 minuten vertrekt een trein van Suvarnabhumi naar Phayathai, kost een euro of twee en duurt een half uurtje. Koop een kaartje bij de ingang in een automaat, steek ‘m in zo’n Parijs-achtige machine die ‘m weer teruggeeft. Stop ‘m wel in je zak want aan het eind van de rit moet-ie er nog een keer door, voor zwartrijden hebben ze geen tijd in Azië.

Temidden van hippe Thai sta je dan naar de stem te luisteren die de stations aankondigt. Ramkhamhaeng zegt ze toch net even lekkerder dan wij farang kunnen. Radio, TV en omroepers luisteren is altijd mijn begin van taal. Let maar op, over twee dagen heb ik weer allerlei woordjes paraat waar ik nu niet op kan komen. Ondertussen zie je hoe de nieuwe appartementen links en rechts van de lijn omhoog schieten. Tijdens de crisis begin jaren 90 waren er veel hoogbouwprojecten gestopt, stonden daar van die half afgebouwde betonnen torens met raamloze appartementen als spelonken over de stad uit te kijken. Die zijn er niet meer, alsnog gesloopt en vervangen door recenter materiaal. En er is veel verdiend de afgelopen paar jaar, dat merk je aan alles.

Anyway, shoppen – en fietsen – in Bangkok, kijken hoe ze ’t er doen, zien hoe groot de invloed van China er nu is en me onderdompelen in die geweldige stad. Nieuwe gadgets, advertorials, architectuur, aziatisch straatleven en mega super shopping malls. En lekker lekker eten. Een andere blik op m’n wereld, wat hip is zie je in Zuidoost-Azie het beste, net zoals je nu al in Amerika op straat al ziet wat je volgend jaar aantrekt.

Ben weer benieuwd.

 Posted by on 20 oktober 2012 at 02:19  Reacties staat uit voor Trendwatchen, fietsen en lekker eten  Tagged with:
Okt 182012
 

“Ik zeg het altijd even voor ik er aan begin. Dan kunnen ze achteraf niet zeggen dat ik het verknoeid heb” zei m’n kapster vandaag toen ze m’n bakkebaarden bijknipte. Ik stond op een morgen wat te pitten en zette het scheermes te hoog in. Zij corrigeert slaperigheid met vriendelijkheid en een lach maar vertelt “als ik dat niet doe zeggen ze dat ik het gedaan heb”.

“Joh echt, doen ze dat met je?”

Ja dus. Er zijn mensen die hun haar verkloten, proberen een freebee te halen en dan vragen ze ook nog om een compleet nieuw model. Bescheidenheid is zo 1920.

Amerikaanse toestanden.

Gebeurt bij ons ook, we hebben klanten die het maximale eruit halen en dan nog vinden dat ze ergens tekort gedaan zijn. Ik ben daar niet tegenop gewassen en snap ’t niet, ben vast niet hard genoeg en zie ook te veel de redelijkheid van een argument. Ben dus te vaak de lul.

Vervelend, maar het geeft niet echt. Ik ben ik en dat een ander slimmer denkt te zijn kan ik wel aan, iets met ‘op de lange duur’. Toen ik dat leuke meisje met de schaar hetzelfde hoorde zeggen dacht ik “goh zij ook” en schrok een beetje. We zijn natuurlijk met elkaar heel erg hard en meedogenloos. We verschuiven, gaan over de grens met elkaar, de hardste wint.

’t Wordt er niet leuker van.

Ik hoor goede berichten over een nieuwe regering met twee partijen die 4 jaar lijken te willen blijven zitten. Vier jaar rust, regelmaat en reinheid.

Of is vier jaar te kort om over de hufterigheid van de afgelopen 10 jaar heen te komen?

 

IJme tipt: Salon B, Hilversum.

 Posted by on 18 oktober 2012 at 22:37  Reacties staat uit voor Amerikaanse toestanden in een kapsalon, bescheidenheid is zo 1920.  Tagged with: ,
Okt 182012
 

Een blog van elf maanden oud, twee of drie stukjes in de week schrijven, eerst dacht ik dat ’t veel werk zou zijn maar het valt erg mee, met een half oog op Pauw en Witteman vind ik vaak nog wel de tijd om iets te schrijven dat past in mijn doelstelling: “een zakelijk blog met een stevige persoonlijke inslag en een mening als dat zo uit komt” . Soms zeil ik wat aan de wind, de andere keer is het gezelliger, een veelheid van onderwerpen waarvan de zwaarte in de tag cloud rechts bovenin zichtbaar wordt.

Ik word beïnvloed door een aantal andere bloggers, kijk soms afgunstig naar de enorme bezoekersaantallen die beautybloggers trekken en tijdens de vrijdagmiddagborrel praten we het fenomeen ook wel eens door want velen proberen het bloggen maar slechts enkelen houden vol en halen een kritische massa.

Vriend en collega-blogger schreef over Boer Aad uit Boer Zoekt Vrouw en haalde daarmee zijn voorlopige All Times High, ruim over de 700 views op één dag. Dat deed-ie wel erg goed, enig onderzoek onthulde het geheim van deze smid: hij had een slimme post gedaan in een reactie op de recensie die de Recensiekoning maakte van Boer Zoekt Vrouw.

Kedèèèng, door het plafond.

De Amerikaan waar ik veel wijsheid aan ontleen zegt het ook: ga als je blogt vooral ook posten in andere blogs. Reageer, zet je links er bij en zorg zo voor publiek, belangstelling en aandacht. Dick gebruikt een keertje de Recensiekoning voor dat doel en ziet zijn views sky high stijgen. Ergo, de Amerikaan heeft gelijk.

Hoge kwaliteit

Plaatsen van links in comments is een praktijk die je als blogger vaker tegenkomt, er zijn van die robots die me dagelijks complimenteren met de geweldige teksten die ik schrijf en dan tegelijk een linkje naar een schoenenmerk proberen kwijt te raken. Ik modereer reacties, deze mannen gaan de prullenbak in maar slimmerds als Dick geeft ik wel ruimte en waarom ook niet, backlinks zijn belangrijk en hoge kwaliteit links al helemaal, als je tijd genoeg hebt kan je zo jezelf omhoog werken in de zoekmachines. Langzaam maar zeker, niet snel en onstuimig, in eerdere posts zei ik al dat ik dat nog niet zo voor me zie voor lokale pa en ma-ondernemingen, kost veel te veel tijd maar op deze manier werkt het wel leuk. Als je slim bent, leuk en grappig reagerend je reacties op een populair blog zet kan je vast even genieten van je all times high. Ben je echt goed, dan gaan die lezers je zelf ook linken. Hoge kwaliteit links, die wil je hebben!

News hacking

’t Gaat een beetje samen met New- (of news-)hacking. Dat is bloggen over hot items in de media en dan zie je de views ook spectaculair stijgen. Tot mijn grote verrassing had ik dat met een stukje over het logo van het Stedelijk Museum. Op het moment van schrijven was ik me er niet van bewust maar de Stedelijke S werd mijn all times high en Dick had zijn Boer Aad.

Heb je daar wat an dan? Geen idee eigenlijk. Het zijn mensen die op je blog komen, je tekst lezen en er hopelijk van genieten. Daar handel uit halen is nog een heel ander verhaal maar eigenlijk boeit me dat al niet zo veel meer. Het bloggen zelf bevalt me, ik krijg er prima reacties op en doe blijkbaar mensen een plezier.

Dat pleziert mij weer.

 Posted by on 18 oktober 2012 at 08:00  Reacties staat uit voor New-jacking is bloggend meeliften op de waan van de dag en dan je lezers vasthouden  Tagged with: ,
Okt 152012
 

Zat je ook te kijken naar de sprong van Felix Baumgartner? Ik wilde eerst niet want stel je voor dat-ie het loodje legt met 500 km/u, lijkt me zo naar om dan nog naar ‘m te kijken.

Kon het toch niet laten, zag ‘m opstijgen vanaf 30.000 voet tot helemaal boven die 39 km. En toen die voetjes die naar buiten kwamen, de rest van de benen, de aarzeling dat hij het toch niet ging doen. En hij deed het wel, zei later zelfs dat-ie het prachtig gevonden had daarboven.

Hij is vast niet bang geweest.

Vandaag stond op Twitter “Wel een topchef hoor, die Felix. ‘Kom, ik ga eens even 38km naar beneden lazeren. Omdat het kan. Hoewel: misschien kan het niet. We’ll see.’ ”

Meer dan twee uur hing-ie aan die ballon op te stijgen, in z’n bakkie te kijken naar metertjes en schakelaartjes. Goed voor mekaar daar bij Red Bull, elegante ballon, goed stoeltje, lekker veel informatica om ‘m heen, prima website ook met een bult javascript om al die dingen real time bij ons allen af te leveren. En hoeveel mensen er ook keken hun servers gingen niet plat, zo’n mooie storingsvrije stream! YouTube had dat geloof ik wat minder geregeld, ‘k hoorde later dat ze daar bijna het loodje legden.

Vind ik wel stoer want van 39 km naar beneden springen kunnen we blijkbaar allemaal maar YouTube laten hakkelen is slechts voor weinigen weggelegd.

Toen Felix er een keer uitgestapt was had niemand nog oog voor dat bakje. Waar zou het nu zijn, al in een baan om de aarde, bungelend aan het randje van de atmosfeer of is de ballon toch geknapt en het bakje nu met een rotgang onderweg naar iemand z’n hoofd?

Hoe dan ook, zonder creatieve mensen en ict-ers was dit nooit gelukt. Nou dat ;)

 

Naschrift: ik hoorde dat het bakje alsnog per parachute naar de aarde is afgedaald

 Posted by on 15 oktober 2012 at 20:46  Reacties staat uit voor Waar is het bakje van Felix Baumgartner nu, zijn z’n computers onderweg naar de aliens?  Tagged with: