Apr 282013
 

links, rechts, de weg kwijt

Ik sport al jaren met een vriend, een uurtje, dan zwembad en sauna. We eindigen in de kroeg met biertje en een kop thee. Hij kon me altijd zo hellig krijgen, zat-ie weer te stoken met zijn domrechtse praatjes over Marokkanen, buitenlanders en links tuig, gek werd ik van ‘m. Tegenwoordig knalt er niets meer, we zijn aan elkaar gewend. Maar sinds deze regering kijken we elkaar veel te vaak verbaasd aan: “Wie is hier nou gek, dat is toch jouw standpunt dat door jouw partij zojuist overboord gekieperd is?” Toen Rutte II nog maar net zat kon ik ‘m een beetje pesten met “ja joh, jouw partij, daar heb je toch op gestemd?” Ik krijg het tegenwoordig net zo hard terug. Niet fijn.

Links, rechts of pragmatisch, met deze regering ben ik vooral de weg kwijt. Linkse idealen worden door de PvdA vergooid alsof ze nooit bestaan hebben en vriend M. begrijpt steeds minder waarom Rutte niet in beeld komt maar wel zijn rechtse strijdpunten verkwanselt voor een links overwinninkje. Alsof VVD en PvdA alle overtuiging overboord gegooid hebben en samen een of ander onbenoemd doel nastreven, de bevolking vooralsnog in verwarring achterlatend.

Laatst bedoelde Wouter Bos in zijn Volkskrantcolumn iets als “Laat ze nou maar, het komt wel goed met dit kabinet want ze zijn zo lekker helder en stil aan het werk”. Deze regering straalt alleen niet uit dat ze lekker aan het werk zijn. Wat goed is komt snel en is zichtbaar maar het consumentenvertrouwen staat nog steeds op een dieptepunt. Illegalen strafbaar? Ja hoor, Wilders zit te gniffelen in zijn safe house. Rutte zei dat we op 1 januari 2016 allemaal vinden dat de crisis voorbij is. Dat zei hij bij het sociaal akkoord, een polderproduct waarvan een VVD-er helemaal gek wordt en ik ook de visie niet ontwaar. De boel doodbezuinigen gaat niet werken, woningbouwcorporaties moeten een soort boete betalen, een greep in de kas zoals het kabinet Lubbers destijds deed met de pensioenen, achterlijk hoge boetes voor minimale verkeersovertredingen, we hebben last van controlfreakerigheid van het staatsapparaat.

M. en ik zijn het tegenwoordig dus roerend eens. Raar is dat. We horen ergens in het midden beter even op te houden over een onderwerp maar in plaats daarvan gedragen we ons als Statler en Waldorf.

Wat dan wel, dat weten we ook niet meer. PvdA stemmen na een illegalenbesluit zie ik mezelf niet meer doen, GroenLinks is weg,  D66 dan? Nah, dat lijkt op het koningslied en ’t is dat er op rechts niet zoveel anders is dan Wilders en meneer Krol met z’n ouderenpartij want op de VVD wil hij eigenlijk ook niet meer stemmen. Als iedereen zo denkt dan wordt het nog gezellig bij bozig wit Nederland, als dit kabinet valt mogen wij het weer oplossen met verkiezingen en krijg je veel Wilders, Krol, SP en duurt het nog jaren voordat er weer eens normaal geregeerd wordt en Nederland zich heeft aangepast aan de post-crisis realiteit. Het wordt nog cynischer en lastiger om je mening te geven, wantrouwen en onverdraagzaamheid regeert. Van de economie blijft vast niet veel meer over dan faillissementen en leegstand.

Kan niet gezellig zijn.

In de tussentijd wordt er wel aan moraalvergiftiging gedaan, dat zie je maar aan het effect dat het vermaledijde wilderskabinet had op de publieke opinie. Het illegalendebat is destijds door Rutte I op de agenda gezet, de cultuurbezuinigingen gaan stilletjes door en Nederland bouwt in alle rust de ontwikkelingshulp af, je hebt het niet eens door. Stel nou dat er geen illegalenbesluit komt maar een onderzoek naar de effecten van strafbare illegaliteit, dan wordt de beslissing uitgesteld tot 2016 en brandt nu niemand zijn vingers. Tegen 2016 is de meningsvorming al lang op gang gekomen en vindt iedereen dat (hulp aan) een illegaal strafbaar is, en heel normaal.

Maar dat is het niet, al was het maar omdat een mens niet illegaal kàn zijn.

 

 

 Posted by on 28 april 2013 at 19:52  Reacties staat uit voor Links of rechts, van dit kabinet raak ik de weg kwijt.  Tagged with:
Apr 232013
 

Molenlaan_Rotterdam

Slotlaan nummer 1, boven de rouwkamer stond mijn wieg. In Kralingen, de wijk van Rotterdam waar het bombardement niet gekomen was. Woonde er kort, mijn kleuterschool begon daarna in nog zo’n mooie wijk, Hillegersberg. Daarna werd het nieuwbouw in de polder, en later Ommoord.

Men zegt dat ik een verwoestend Rotterdams accent had toen ik in Zwolle kwam wonen. Vond dat zelf wel meevallen eigenlijk, maar de bloemenman die me vanmiddag op de van Beethovensingel een bosje tulpen inpakte wenste me zo sappig een prettige middag met zijn bloemen dat mijn antwoord onwillekeurig net zo sappig was.

Rotterdam vind ik weer leuk. Toen ik een klein jochie was en naar de kapper moest op de Schenkel in Capelle was het overal vooral wederopbouw. Hoe dat precies was weet ik eigenlijk niet, soms zie ik foto’s van kale vlakten maar die waren destijds blijkbaar zo normaal dat ik er geen beeld van heb. Ik herinner me die kapper wel, hij had van dat papier rond de hoofdsteun en knipte gruwelijk.

Rotterdam organiseerde C70, ‘k was elf en reed die koninginnedag op mijn fiets met een wasknijper en kartonnetje heel hard door de straat lawaai te maken. De stad stond vol met van die glasvezel koepeltjes en overal was cultuur. Rond mijn 17e was de stad agressief, je werd waanzinnig slecht geholpen in winkels, een gote bek kon je krijgen. Uitgaan was een drama,  er was nog niet zo veel en je reed je lam van de ene kant naar de andere. De Binnenweg was een slechte plek met heroinehoertjes, geweld en dope, de Kruiskade was domein van Surinaams Rotterdam en men zei dat je daar niet moest komen. Dat viel in de praktijk trouwens nog wel mee. Ik hing wel rond in La Vagabond, een kroeg aan het begin van de Binnenweg, veel muziek en zo. Was leuk, de kroeg is daar nu weg en zit ergens verderop in een ander pand, er is heel slechte oude en vervallen 80’s nieuwbouw voor in de plaats gekomen. Da is wel minder, verder is de straat enorm opgeknapt.

Vijftien jaar na La Vagabond was de stad wel weer tof, mensen waren aardig en blij maar toen was ik vertrokken en heb de rest van de ontwikkeling van de stad vanaf een afstandje meegemaakt. Ik kom er nu wel weer wat vaker, heb er een klant en geniet er van om er weer heen te rijden, rij er een stukje voor om.

Mijn pa had een zaak op de Freericksplaats, daar bracht ik veel tijd door. Vanmiddag wilde ik een bosje bloemen kopen voor een tante en bedacht me dat die Hillegersbergse bloemenkiosk nog daar op de Weissenbruchlaan moet staan. Klopte helemaal, net zoals dat de Aldi op de hoek van de Le Fèvre de Montigny er al 40 jaar zit en Kam Sang, de Chinees, er nog steeds bijhoort. De kiosk had geen bloemen maar ik zag in het wegrijden een straatnaambordje, Prinses Beatrixplantsoen. In geen jaren gezien, ik rook die speciale lucht van eendenpoep en watervogels, van de singel en ik zag het brugje dat over de sloot ligt. Vroeger ging ik daar vissen.

Hillegersberg, Kralingen, Schiebroek, 110 Morgen, de Argonautenweg, van Beethovensingel, Streksingel, de Molenlaan met die prachtige monumentale platanen, de Straatweg! Straten met namen als Borgsatelaan (in schooljongenstaal de Borg Sateh laan), Terbregselaan, Straatweg, Berglustlaan (21b) maar ook Avenue Concordia, Kralingse Plaslaan, Jericholaan en 2e Jericholaan. Ik was het niet persé vergeten maar wat is Rotterdam toch een mooie stad.

De bloemenverkoper vanmiddag was in een goed humeur en hij ging er gewoon vanuit dat ik met zijn tulpen een prima middag ging hebben, en dus wenste hij me hartelijk een prettige blije middag.

Op z’n Rotterdams.

 

 Posted by on 23 april 2013 at 20:00  Reacties staat uit voor Terug naar Rotterdam  Tagged with:
Apr 212013
 

“Slecht! Mijn benen doen zeer” bulderde hij. Hij was groot zat maar bulderen deed-ie normaal niet, hij sprak zacht en rustig, bestelde wat en zat aan een hoek van de bar of aan de statafel – met zijn ellebogen zo breed uit, handen samen – te kijken en te luisteren naar wat anderen allemaal deden.

Die week zou hij naar Aruba maar nu ging hij toch eerst die chemootjes maar doen, Aruba kon wachten. Drie weken geleden in het ziekenhuis was hij monter, kon wel zonder bezoek, even dit doen en dan weer naar huis.

Vorig jaar september had hij ook van die dikke benen, hij was gevallen en had tijdelijk steun gezocht bij een rollator waarmee hij veilig tussen zijn halletjes heen en weer kon. Kom eens een kop koffie drinken had-ie gezegd en op die zonnige septemberdag in zijn koninkrijk hing de rollator al weer tegen de wand aan. Een bank met een tafeltje erbij en nog zo’n luie stoel vulde de ontvangstruimte, deuren met bordjes uit de de tijd dat de hele hal nog door hem gebruikt werd en in zijn heilige der heiligen stond een groot houten bureau, een blad vol flessen whisky met kristallen glazen en van die realistische schilderijen aan de muur.

Mannenhonk, door de jaren heen bij elkaar verzameld, clubhuis voor hem alleen.

We wisten dat het niet goed ging, je schrikt toch als het nieuws komt. Zaterdag iets na acht uur overleed hij, het clubhuis is zijn bewoner kwijt.

Ayo, ayo, te despues Luuk, tot later!

 Posted by on 21 april 2013 at 21:10  Reacties staat uit voor Ayo, ayo, te despues Luuk!  Tagged with:
Apr 212013
 

wakkerestamppotToen Marco Borsato “Dromen zijn bedrog” zong en het een hit werd moet John Ewbank gedacht hebben dat iedereen in Nederland het liedje mooi vond. Toen “Rood” het Gelredome in vuur en vlam zette moet hij gedacht hebben dat het nog iets beter kon. En toen hij het Koningslied maakte ging het mis. Dat heb je wel eens, 30 hits en één draak. Laat dat nou net deze zijn. Pech jongen, terug naar de lessenaar en opnieuw beginnen. Toch?

Bekend Nederland had niet gekeken naar de miljoenen die dergelijke plaatjes niet kopen, die niet van musicals weten en Trijntje Oosterhuis niet kennen. Mensen die van nuance houden zijn doorgaans stil maar gaven nu kritiek op de tekst van het Koningslied. In kranten en op TV, in heldere betogen en voorzien van argumenten werd uitgelegd dat je regels hebt voor taal en dat je die wel moet gebruiken wil je iedereen achter je krijgen. In alle vrijheid was er oprechte en breed gedeelde kritiek op een slecht lied. Overigens, opmerkelijk dat geen van de schrijvers enige zelfkritiek heeft geuit en toen Ewbank zijn lied terugtrok zei hij eigenlijk dat hij baalt van een ondankbaar volk, Daphne Deckers vond het allemaal ook erg onterecht want ze hadden zo hard gewerkt en zij vonden het allemaal zo mooi.

Het is opeens de schuld van de grote boze massa die ’t een kutlied vindt.

Last Night

Ik hoorde Paul de Leeuw bij Giel op 3FM vertellen dat hij een concert ging doen in Ahoy en op TV, en dat hij dan met iedereen in heel Nederland dat Koningslied gaat instuderen zodat Willem Alexander en Máxima het zingende volk zien als ze op Koninginnedag voorbij een groot scherm varen. Zoals in Engeland, want “heb je de Last Night of the Proms wel eens bekeken?”

Vergeten werd dat wij Nederlanders nooit mooi samenzingen, zelfs niet in voetbalstadions. Engelsen doen dat enthousiast, en zij hebben versjes als Jerusalem, Auld Lang Syne en Rule Brittania, deuntjes van een iets andere orde dan een nummertje van Ewbank. Wat nou Last Night, zelfs langzalzeleven zingen we hier met de tanden op elkaar.

Popmuziek gaat bijna nooit over tekst, het melodietje doet het, maar net deze ene keer was tekst wel belangrijk en niemand in de organisatie bleek kritisch genoeg. Wij zien Willem Alexander niet als een beschermende vader des vaderlands en dus willen we dat voorlopig ook niet zingen. Als jij je vingers gebogen in de lucht steekt denk ik aan Slayer en niet aan Willem, over stamppot als onderdeel van mijn culturele identiteit had ik niet eerder nagedacht.

Het postmoderne individu met zijn gevoel

Pechtold van D66 retweette de volgende waarheid: “Dat #Koningslied was echt een D66-lied. Losgeslagen van traditie, het postmoderne individu met zijn gevoel staat centraal.”

Koningslied niet om aan te horenHet individuele gevoel waait alle kanten op, deze keer was het ’t Koningslied, morgen is het wat anders maar kenmerkend is dat het niet stoelt op tradities, geloof, een eenheid en zelfs niet op iets als “gedeelde normen en waarden”. ’t Is slechts gebaseerd op de hype van het moment en weet je die goed aan te snijden dan vliegt de vlam in de pan, is het volk boos en wordt de dader gelyncht. Heel primitief.

Nog veel stommer dan het lied is dat een deel van dit bozige volk meent Ewbank te moeten bedreigen en hardop dood te wensen. Op het moment dat in kranten en op TV allerlei argumenten uitgewisseld worden over de kwaliteit van dit lied, een lastig gesprek maar wel één waar je met z’n allen wat aan kunt hebben, is er op twitter een (hopelijk kleine) groep mensen ontspoord die Ewbank bedreigt en die daarmee ook de discussie om zeep helpt.

Wat is dit voor een losgeslagen mallotigheid? Is het met de emotionele huishouding van een deel van de Nederlanders zo beroerd gesteld dat een slecht liedje hen al zo boos maakt? Dan hou ik mijn hart vast voor als het echt ergens over gaat. En zullen we sowieso eens ophouden om iedereen die iets zegt dat je niet aanstaat anoniem naar het leven te staan?

Ewbank was boos en dat snap ik, maar ik geloof dat hij het weldenkende deel van de natie nu wat verwart met de hooligans die ‘m voor rotte vis uitmaken. Florent Luyckx van 538 twitterde: “Verwensingen en bedreigingen voor John Ewbank? Gebruik van Internet zou een recht moeten zijn dat je kan worden ontnomen”.

Ze zijn natuurlijk te vinden, die wat dikkige huisvaders van rond de 40 die als het vrouwtje naar bed is nog even los gaan op Twitter.

Een verplichte inburgeringscursus voor malloten zou ik er als extra straf aan toe willen voegen.

 

PS Staat er in Valerius Gedenckklanck niet één of ander tof Geuzenlied dat verbouwd kan worden tot een moderne kroningssong? Een hiphop versie van ‘O Nederland! let op u seak’? Lijkt me wel wat.

 

 

 

 Posted by on 21 april 2013 at 20:11  Reacties staat uit voor Een inburgeringscursus voor malloten, over het kroningslied en de bedreigingen.
Apr 062013
 

We krijgen een BB10 developer toestel, limited edition!

Ik mag van Mark niet meer over Blackberry schrijven, maar kan het toch niet laten hier even aandacht aan te besteden.

Als je een telefoon een heel spannende kleur geeft, je maakt er maar 12.000 wereldwijd van, je moet voor een bepaalde datum inschrijven en de tegenprestatie moet voldoen aan een aantal voorwaarden, dan zijn er nooit veel van die toestellen tegelijk in een ruimte, dan is die telefoon heel bijzonder.

Dat had die marketingman goed bedacht. Maak het exclusief en begeerlijk en ze rènnen voor je.

Klopt.

Ferrari rood is-ie, de Blackberry Z10 Limited Edition.

Wij krijgen er één.

De app die we voor het Blackberry 10 platform schreven voldeed aan alle eisen.

We zijn trots.

Blackberry Z10 LE

 

 

 

 

 

De eerlijkheid gebied te zeggen dat er nog wel wat te verbeteren valt aan die app maar het begin is er. We bouwden een HTML5/javascript app op de Webworks SDK, koppelden dat met json aan onze database en webwinkel. Je kunt kiezen uit een aantal producten, daar de details van zien en bestellen. Maar dat ga je vast niet doen nu, het resultaat is nog matig. De tijd was om, hij moest de 28e februari ingediend worden, ik zat als een echte programmeur om 1 uur ’s nachts dat ding nog in te sturen. Aan de afronding moet daarom nog wel wat aandacht besteed worden.

Dat laat onverlet dat we de geste van Blackberry om ons één van de Limited Edition Z10’s te gunnen buitengewoon op prijs stellen.

En let op want de eerste de beste conferentie van Blackberry developers zie je me lopen met die Ferrari-rode Z10 in de hand. Daar zijn er maar weinig van. Dat had die marketingman goed begrepen.

 

 

PS We bouwen Backberry 10 en allerlei andere apps ook voor anderen, informeer naar de mogelijkheden.

 

 Posted by on 6 april 2013 at 00:02  Reacties staat uit voor “This is not a phone, this is a sportscar”, een vuurrode Z10 Limited Edition  Tagged with: