Sep 282014
 

smartphone

Drie weken geleden heb ik op m’n telefoon de mail uitgezet. Bevalt heel best. De continue helpdesk, 24/7 paraat, is voorbij. Had het 15 jaar geleden misschien al moeten doen maar toen was het allemaal nog in ontwikkeling en superspannend. Nu – aan de andere kant van die ontwikkeling – valt dat allemaal nogal mee. Kan zonder. En blijf ook zonder.

Heb het afgelopen seizoen wel meer afgeschaft. Was vurig ambassadeur van Twitter, mijn laatste tweetje is van juni. Te midden van allerlei liefs en vriendschappelijks te veel geschreeuw en geduw van mensen die het idee hebben nu eindelijk eens gehoord te worden. Waarom dat nooit eerder gebeurde blijkt vaak wel uit de tweets zelf en ik werd er gek van. Ook van het geweld en gescheld trouwens. En van de foute politici, jihadstrijders, journalisten. Heel onrustig. Iedere keer ramt iemand die ik eigenlijk niet ken me uit m’n prettige gevoel. Hoeft van mij niet meer en nu kijk ik nog af en toe een stukje tijdlijn. Klopt ja, ik weet van veel mensen nu niet meer wat ze van dag tot dag doen en dat is soms wel jammer maar meestal word ik door en over belangrijke lui wel bijgepraat en de anderen mis ik. Tsja.

Zit je dan met je smartphone.

Geen twitter, geen mail, wat moet ik nog met zo’n ding? Ik heb Facebook, die twee of drie meldingen per dag kunnen op een PC ook wel. Instagram, beetje Reddit, oh ja, de parkeerapp, die moet maar ik gebruik m’n telefoon verder vooral als wekker en klok en om te whatsappen. En om te bellen natuurlijk maar om daar nou 700 euro aan uit te geven?

Was echt heel erg van plan om de nieuwe Blackberry Passport aan te schaffen. Sinds vorige week ben ik daar niet meer zo zeker van. Gebruik ‘m toch haast niet. Geldt ook voor de nieuwe Iphone6. Mooi ding, begint al echt op een Samsung te lijken, maar waarom zo veel geld voor iets dat ik alleen gebruik als klok? Toen ik dat bedacht had raakte de smartphone als fenomeen opeens veel van z’n sexyness kwijt.

Een vriend zei van de week “echte mannen dragen horloges”.

 Posted by on 28 september 2014 at 11:54  Reacties staat uit voor Echte mannen dragen horloges
Sep 092014
 

sorrywereclosed 1997. Vakantie in Kroatie, mijn Palm Pilot en ik. En ik kreeg het voor mekaar om die Palm Pilot met een draadje en een knoop aan een brakke Kroatische telefoonlijn te hangen. Vanaf toen kreeg ik overal waar ik was mail binnen.

Ik heb geen idee wat me dat gebracht heeft.

Fast forward zeventien jaar. Van ’t weekend op Vlieland besloot ik dat ik mijn tijd terug wil want hoe leuk het ook was de afgelopen jaren, ik hou er mee op, mijn 100% bereikbaarheid stopt er mee.

In mijn tent merkte ik dat ik op ieder mailtje dat binnenkwam alsnog reageerde, vakantie of niet. Ik wilde dat niet en vertelde mijn collega’s dat de mail uitging tot ik thuis was. Ze belden me daarna lief op als er wat nodig was. Maar na thuiskomst vanmorgen zette ik op mijn telefoon de mail niet meer aan.

Ben er klaar mee. Het is nog wat aarzelend, 17 jaar is een hele tijd, maar ik meen het, het is genoeg geweest. Mail is vanaf nu een vorm van input die ik op de zaak te lijf ga. Heel veel nieuws is dit vast niet, ‘k ben wat hardleers wellicht, anderen waren misschien nooit zo bereikbaar. Altijd mail vond ik belangrijk, om klanten snel te helpen en snel reageren is prettig. Maar het zorgt ook voor een permanente waakzaamheid en zo wakker wil ik niet meer zijn geloof ik.

De vaste sluitingstijden van vroeger waren zo gek nog niet.

Voorouders hadden tijd. Misschien om hout te hakken, misschien om hun kinderen op te voeden, geen idee wat je met al die tijd kunt doen maar dat ga ik na al die jaren weer eens ontdekken.

’t Voelt als afkicken maar dat was roken ook. Sinds kort steek ik wel weer eens een sigaret op en afgelopen week tijdens een prachtnacht op Vlieland rookte ik er wel tien. Allemachtig, daar ga je toch dood van? Sinds die nacht geen behoefte meer want hoe lekker het ook is, mijn borst vertelt me dat je beter lucht kunt ademen.

En dat gaat mijn computer me vast ook vertellen over mail. Mail is zo over de top, zo 2001, daar moeten we echt mee stoppen.

Met enig ontzag gaf mijn collega me vandaag mijn mailbox weer terug, zoveel mail kreeg hij nog nooit. Fat chance dude! Die box wil ik niet meer, die gaan we delen. Alle persoonlijke mailadressen worden opgenomen in één zakelijk mailaccount waar vervolgens alle mail naar toe gaat. Met elkaar maken we die box elke dag leeg, er mag niets meer in blijven. We sturen elkaar onderling nog wel mail door die door iemand in het bijzonder afgewerkt moet worden maar in principe doen we met elkaar de mail van ons bedrijf.

Daar heb je geen telefoon bij nodig, dat kan je op de zaak doen achter een PC. Blijft er tijd over om na te denken, te innoveren, te ouwehoeren. Tijd om oplossingen te vinden voor problemen die we nog niet kennen.

Free my mind.

 Posted by on 9 september 2014 at 00:00  Reacties staat uit voor Wil mijn tijd terug