IJme Woensdregt

Mrt 222015
 

wifiproblemenoplossen

Werd op een dinsdagmorgen gebeld door een onbekende ambtenaar van een grote gemeente. Of ik in staat ben om op korte termijn een second opinion te geven over een wifi installatie. En of dat vandaag nog kan.

Als je daar ja op zegt dan weet je dat je in een conflict belandt. Ergens gaat iets niet goed en de stoppen slaan door, men zoekt hulp. Iemand was het deze morgen zat en googelde ons, zo makkelijk kan het zijn. Hij wilde weten of het allemaal wel goed werkt want 350 mensen over 25 locaties verdeeld hadden grote grote moeite om de verbinding in stand te houden met het centraal gehoste client-systeem. En driehonderdvijftig mensen gaan dan mopperen en met de laptop gooien.

Kan je twee dingen doen: meten of weten. Had geen zin om te meten, wist al dat het systeem daar niet goed werkte en omdat wij zo’n fijne lichtgewicht wifi oplossing hebben die altijd werkt ben ik erheen gereden met een access point van een paar tientjes in de tas en heb die in de netwerkswitch geprikt om te zien wat mijn netwerk daar zou doen. Dat was snel klaar, het werkte en dat andere netwerk, met van die hele dure access points, dat werkte niet. Althans, het klapperde zo erg dat er niet op te werken viel.

Problem solved, of in ieder geval zichtbaar gemaakt. Maar ondertussen was er natuurlijk wel een automatiseerder wiens spullen geen resultaat opleveren en helaas voor de man gaf hij dat niet toe maar ging hij op allerlei manieren excuses zoeken voor zijn falende netwerk. Het lag aan het remote desktop systeem, en aan teveel gebruikers op een locatie want het was maar ingericht voor 6 mensen (sic). En het lag aan de router en aan de plek waar de mensen zitten. Ook de internetverbinding was van “consumentenniveau” en daardoor zou de wifi uitvallen. Het lag aan van alles en hij ging dat allemaal ook “nog pinpointen” maar eigenlijk lag het aan zijn product waar hij niet voldoende grip op had, en hij had een paar grote beginnersfouten gemaakt. Wij werden steeds maar uit zijn systeem gegooid, dat “zo goed was dat hij de hand ervoor in het vuur durfde te steken.”

Hij maakte van zichzelf de probleemeigenaar. Heb nog geprobeerd ‘m overend te houden door te zeggen dat klanten in dit stadium met een mes tussen de tanden lopen en dat deemoedigheid dan vaak wel helpt maar tijdens een tweede en derde overleg kreeg weer van alles de schuld behalve hijzelf.

Zoveel nonsens hou je alleen overend met veel sponsoren maar daar gaat het niet van werken.  Als je accesspoint van 1.000 euro het niet goed doet en je wordt ingehaald door een productje van 185 euro is dat best vervelend maar ’t is niet anders. Zet je tanden erin en fix het. Deed-ie niet, het lag nooit aan hem.

De bellende ambtenaar was van: “oplossen nu want 350 mensen kunnen niet werken”. Na mijn second opinion kwam de vraag of we een tijdelijk noodnetwerk kunnen aanleggen waardoor de mensen kunnen werken en de automatiseerder de tijd heeft om zijn netwerk af te ronden. Uiteraard wil ik dat maar ‘k ben wel bang dat dat andere netwerk nooit goed gaat werken. De oplossing wordt aan de verkeerde kant gezocht.

Enfin, in het circuit gingen opeens geruchten rond dat wij abonnementsgeld zouden vragen voor onze wifi. Nou ja zeg. Blijkbaar zijn we een bedreiging, anders ga je niet kwaadspreken. Maar goed, we rekenen geen abonnementskosten en verder vind ik vind het best, we zijn geen partij en werden gevraagd om onze mening te geven. Dat hebben we gedaan. Als ze ons vragen om een tijdelijke noodvoorziening aan te leggen dan doen we dat ook want we hebben het beste product tegen de beste prijs. Hoe ingewikkeld ook, bij ons werkt het.

Klein en licht en luchtig, zo los je een wifi probleem op want wifi is als water, het moet er gewoon zijn. Bel 0341559697 voor uw oplossing of kijk voor een handjevol referenties op onze site.

 

 

Mrt 152015
 

windows2003exit

Op 4 april 2010 kwam de eerste iPad uit. Kunt u zich nog herinneren hoe ICT was voor die tijd? Ik kan me haast niet meer voorstellen dat we alleen maar een WindowsXP PC hadden. Op die PC liep een Office-versie en de server stond in de hoek te blazen zodat we er de mail en de data op kwijt konden. Nu zijn er telefoons, tablets, alles mobiel.

Vijf jaar na de iPad, hoe is ’t met uw ICT? Werkt u nog op een Windows Server 2003? De server gebruik ik eigenlijk niet meer, mail is overal en een foto of bestand schuif ik via Dropbox naar mijn PC, tussen iPhone en Mac en iPad gaat het al helemaal vanzelf: data is overal. Data is ook in hoeveelheid enorm toegenomen, honderden foto’s, filmpjes, documenten en excelletjes, ze staan overal. En je kunt er altijd bij.

Losse kleine servers zijn niet meer zo belangrijk want vervangen door werkplekken op afstand, draaiend op enorme systemen in datacentra. Misschien kan 80% van de ondernemers wel zonder een eigen server en daar zijn nu gereedschappen voor: Office365 zet Office en mail efficiënt in de cloud, Google Drive levert ook zoiets. En dan hebben we ’t nog niet gehad over allerhande oplossingen voor werken op afstand, met remote werkplekken en Virtuele Desktops. Heeft voordelen want je kunt overal werken en altijd bij je spullen. Maar ’t is heel anders. Spotify versus een LP, zoiets.

Het hele investeringsplan is gewijzigd want een telefoon of iPad kost ook geld en dat kan je niet twee keer uitgeven. De grote investeringen zijn dan wel weg, maandelijkse terugkerende kosten zijn er voor terug gekomen. Niet altijd fijn want op een gegeven moment was je de investering wel vergeten en kostte ICT ‘niets’ meer. Komt nooit meer terug, ICT is een nutsvoorziening geworden met maandelijkse rekeningen.

Heeft u nog een server van voor de crisis met Windows Server 2003 erop? Dan heb ik nieuws want die gaat eruit, wordt vanaf 14 juni niet meer ondersteund door Microsoft en de ervaring met het uitfaseren van WindowsXP heeft geleerd dat die machine binnen de kortste keren niet meer goed werkt. Wat moet u dan? Online werken met zoiets als Office365, data opslaan in de cloud, een disk op de zaak of toch weer een server kopen? Heeft allemaal grote gevolgen.

We willen er graag met u over praten en een oplossing maken waar u weer jaren mee vooruit kunt. Klikt u voor de contactgegevens hier.

 Posted by on 15 maart 2015 at 01:59  Reacties staat uit voor Windows Server 2003 stopt in juni 2015
Feb 122015
 

iran

Toen we in juni naar Iran gingen keken mensen ons gek aan. Daarheen? Moet je daar nou?! Dat wisten wij ook niet precies maar we hadden er zin in. Eenmaal aangekomen werden we door onze kennis (een Iraniër die in Zweden woont en een leuke handel heeft opgebouwd tussen West-Europa en Iran) opgehaald. “En dat is mijn broer” wees hij ons op een dikke buik die door een gang op de luchthaven kwam aangeschommeld. Esi en zijn broer, die hebben we de hele week gezien. De eerste nacht sliepen we nog in een hotel maar verder bij hen thuis, in Teheran, en bij een oudere broer in Rasht, en met elkaar in een hotel in Isfahan. Achterin de Toyota Landcruiser Prada zijn we het halve land doorgesleept. Langs oude dorpen en de luchtafweer bij de nucleaire installatie, over bergen, door woestijnen en langs regenwoud, tot aan de oever van de Kaspische Zee toe. ’s Avonds om 6 uur nog even terugrijden naar Teheran en dan om 11 uur aan de copieuze maaltijd met enorme borden rijst, vlees, groenten, pannekoekjes, aardappelgratin, het hield niet op. De volgende dag van hetzelfde. Met elkaar WK voetbal gekeken en gezien hoe Iran eerst standhield en vervolgens genadeloos werd afgemaakt, ’s avonds de straat op naar het park of gewoon voor een wandeling door de stad, met elkaar frisdrank drinken en lachen, genieten van elkaar en van het zo normale leven dat je in Iran blijkbaar heel goed kunt leven. Als je tenminste het verkeer overleeft. Op ons maakte het een enorme indruk, de leukste reis in jaren. De mensen  aardig, blij en heel handig, Facebook hadden we in no-time op onze telefoon, Twitter ging ook prima want aan de censuur kan je wat doen. Dat bleek ook voor andere levensgebieden te gelden, het is niet zo makkelijk als hier maar alles kan. En voor ons werd gewoon een biertje gefixed op de eerste avond. Er wordt wel meer geregeld daar, en dat gaat heel natuurlijk en logisch. Net normaal, en dat wordt het dan ook vanzelf.

Die ayatolla’s zijn er wel, zeker. En de politie ook. Af en toe gebeurt er iets geks, dan worden kids opgepakt omdat ze een westers liedje nadoen, een vrouw wordt aangehouden omdat ze te frivool gekleed is (ongeveer zoals een non, de moraalpolitievrouw had waarschijnlijk haar dag niet). In Isfahan verbaasden we ons over de lege rivier en over de flirtende meisjes die niet zo’n beetje oogcontact met ons maakten. En dan hoor je iets later dat er zoutzuuraanvallen zijn gepleegd op vrouwen in datzelfde Isfahan. Dat maakt Iran vreemd en daar kijk je van op maar het is ook daar zo buiten de werkelijkheid dat mensen het niet pikken en de straat opgaan om er tegen te protesteren. De mannen zijn een kruising tussen Grieken en Italianen, de muziek op z’n balkans, de religie soms heel zwaar en soms niet te vinden, de mannen flirten en zijn irritant als ze vrouwen alleen in een auto tegenkomen. En de ayatolla’s wonen in de “ayatolla-factory” in Qom. Buiten de alledaagse werkelijkheid. Alsof er een laag boven de samenleving hangt die zich af en toe moet laten gelden en dan kan er wel eens iets naars gebeuren, maar in het algemeen gaat de samenleving zijn eigen gang. Vrouwen thuis zijn net zo als vrouwen bij ons. Veel jonge mensen en allemaal hoog opgeleid. Emancipatie is een normaal ding, alleen heeft niet iedereen dat nog in de gaten.

Enkele maanden later is “Onze Man in Teheran” hier op de TV. Correspondent Thomas Erdbrink woont er al jaren en brengt met veel humor zijn visie op Iran aan ons over; hij mag het ook gewoon doen van de autoriteiten. Met een blik van “ik ben het echt niet met je eens en ik weet al wat je gaat zeggen” stelt hij indringende vragen en laat hij zo’n hardliner prachtig zijn eigen graf graven. En je geniet met hem van de mooie dingen.

De laatste avond van ons verblijf wilden wij onze gastheren betalen, zij hadden alles voorgeschoten (er zijn geen ATM’s daar die onze pasjes lezen, dus geld uit de muur zat er niet in). We kregen de kans niet eens. Zij betaalden alles en na 5 keer aandringen hielden we er maar mee op en accepteerden de genereuze geste van onze gastheren. Zo doe je dat als Hollander, gezichtsverlies kennen wij ook en dat probeer je te voorkomen. Man, een week Iran en nul kosten.

Sinds de laatste aflevering van Onze Man weet ik wat er mis is. Het heet tarof, de Iraanse gewoonte van grootse beleefdheid en wellevendheid die er ook toe leidt dat niemand je geld wil en je nooit mag betalen en dat het allemaal geen moeite is. Nu weet ik dat je dan ergens een envelopje moet laten liggen, of in zijn jas moet steken, maar zoals Onze Man in Teheran al zei, dat is zo makkelijk nog niet want deze complexe wellevendheid is voor buitenlanders nauwelijks te doorgronden. Wij accepteerden de geste van onze gastheren, al was het met moeite en na veel aandringen. Nu weet ik dat tarof in het spel was. Ik hoop dat we hen niet beledigd hebben en de volgende keer neem ik een zakje dollars mee zodat ik op Iraanse wijze met dit gecompliceerde spel kan mee doen. Als wij hen de volgende keer in West-Europa tegenkomen betalen wij en waag het niet …!  Wij trekken dan de portemonnee, en nee we willen hun geld niet, het is ons plezier en zij zijn onze gasten, echt niet doen want we willen dat echt zo. Jaja, Tarof dus.

Wat een land. Op uitzendinggemist.nl de visie van een kaaskop die er al 15 jaar woont en zich gedraagt als een Iraniër met de blik van een Hollander. Onze man in Teheran.

 Posted by on 12 februari 2015 at 01:00  Reacties staat uit voor “Onze man in Teheran”
Jan 152015
 

koeienopdeassendorperlure

Op GoeieKoeien.nl hebben mensen met elkaar een koe besteld, maandag gaan we slachten. De klanten kunnen niet wachten. Maandagmorgen 7 uur, de nummers zijn uitgewisseld, de papierwinkel is op orde, de koe kan om.

Vervolgens hangt ze tot donderdag-over-een-week in de koelcel, die avond wordt ze dan (met de hand) uitgesneden en vrijdag geportioneerd. De porties worden gevacumeerd en verpakt, de koe komt dat weekend of vlak erna bij je thuis. Koeling regelen we met een reflecterende zak die in de doos zit. Koelelementen erbij voor de temperatuur en de doos kan dicht, blijft het vlees minimaal 48 uur op 4 graden.

Doos op de post, of we rijden zelf. Zelf-rijden is wel leuker maar die afstanden zijn niet te doen, af en toe geven we daarom een pakket aan de opvolgsters van Tante Pos mee. Komt ook goed.

Die verpakking is nog een ding op zich. EPS (piepschuim) is ongewenst, het verstopt je container en vervuilt als het kapot gaat. Dan liever karton,  kan in de papierbak en gerecycled worden. Maar ook die koelzak wordt te weinig gebruikt, dat moeten we echt veranderen. Nu is er teveel afval dat te weinig gebruikt wordt. We gaan met andere koeienboeren bekijken of het beter kan.

Krijg je ’t vlees thuis dan heb je allemaal zachte pakjes vlees, ongeveer 10 kilo. Meestal is het per portie voor twee personen verpakt, het gehakt doen we in ponden. We vriezen niet in, heb je wel ‘ns geprobeerd een stijf gevroren pond gehakt te verdelen in stukjes? Daarom dus niet. Verwerk het direct, laat het niet staan. Eenmaal ingevroren kan je het minstens een jaar in de vriezer laten liggen maar niet doen hoor, veel te lekker.

Daarna wachten op de volgende koe. Is al gekozen, met een paar weken kan die ook. En zo door. Vlees waarvan je weet waar het weg komt. Lekkerder, mooier vlees. Fijner vlees.

Koop je ook een koe, doe je mee en wil je samen een koe bestellen? Ga dan naar goeiekoeien.nl en vertel het door aan je (online) vrienden. Kan via Facebook en de website van goeiekoeien.nl

Goeiekoeien.nl, oprecht lekker vlees.

 Posted by on 15 januari 2015 at 18:44  Reacties staat uit voor Samen de koe besteld, maandag slachten
Jan 042015
 

Al een paar dagen staat het op ’t blog van Henk maar pas nu durf ik Testament van Bram Vermeulen aan te raken. En opnieuw. En opnieuw. Dood ben je pas als wij je zijn vergeten. Toen neef Martijn overleden was draaiden we het op ’t moment dat zijn kist ons huis verliet. Zijn foto hangt naast de schoorsteen waar de kist toen voor stond. Niet vergeten.

Vorige week checkte ik onderweg mijn Facebook. Mooie foto denk ik nog, tot het bijschrift doordrong. Donderdag heb ik het vermeden, wilde er niet over nadenken, wilde het zeker niet weten. Vrijdag een beetje, nu pas mag het langzaam verder komen. Dat is dan weer mijn voordeel, ik kan er even aan wennen. Dat konden Henk & Sonja niet. Hun zoon Koen overleed op z’n 22e.

Henk en Sonja zijn klant, en ook kameraad. Trouw, kritisch, stabiel en eigenwijs. Komen uit dezelfde hoek van ’t land als ik en ooit zijn we allemaal in Ermelo beland. Bijzondere mensen. Zo praktisch zijn er niet veel, ze delen makkelijk en graag. Zo gaan ze ook met de dood van hun zoon om, daar word je stil van.

Een paar maanden geleden hebben we bij Koen aan de Biltstraat de piano opgehaald, staat nu bij ons op de zaak. Af en toe spelen we er op, en Wijnand doet wel eens een psalm als er nog niemand binnen is. Koen’s piano. ‘k Ga er Testament op spelen. Voor Koen en Henk en Sonja.

 

 Posted by on 4 januari 2015 at 23:59  Reacties staat uit voor De piano van Koen