Okt 222013
 

yeswescan

Belde je in december 2012 met iemand die op een NSA-lijst stond dan heb je misschien een probleem. Zeker als je net een huis gekocht hebt en daarvoor je levensverzekering verhoogde en nu net een enkeltje LA scoorde omdat je van plan bent via Tokio en Singapore terug te reizen. Allemaal vrij logisch maar als iemand zich ongenood in jouw informatie waagt kan het leiden tot enorme misverstanden.

Niet in andermans spullen neuzen, niet lezen wat niet voor jou bedoeld is. Al sinds mijn puberteit zijn dat mijn grondregels. Niet doen, want doe je ’t toch dan slaat het op je terug. Wat niet weet wat niet deert, het was niet voor jouw oortjes bestemd.

Die Amerikanen bemoeien zich met dingen die hen niet aangaan en trekken conclusies die je alleen kunt trekkenals je info verzamelt zonder de context in ogenschouw te nemen. Jaja, “ieder land spioneert”, zeggen ze maar dat is achteraf rechtlullen wat al lang krom is. Blijf met je fikken uit mijn bureaula!

Oh, jij hebt niets te verbergen en de NSA mag dat allemaal best weten? Daar kan je nog wel eens raar van opkijken, want jij weet helemaal niet of je wat te verbergen hebt. Het leven is niet hetzelfde als morgen, de moraal van nu is zeker niet gelijk aan die van over tien jaar. In de sixties liepen vrouwen zonder bh, dat zie je nu heel soms nog bij een vrouw van in de sixties. En wist je dat in de 70’s heel coulant met pedofilie werd omgegaan? Toen rookte iedereen ook nog eens, ook op tv. Doen ze nu niet meer. Wat jij nu doodonschuldig vindt kan je over 10 jaar maar zo een gevangenisstraf opleveren.

Als iemand het te weten komt.

Niemand hoeft alles van je te weten, jij hebt je eigen privacy. Jij bent thuis anders dan op de zaak, in familiekring ben je veel luidruchtiger dan met je kinderen, je hebt verschillend gedrag voor verschillende gelegenheden. Je hebt ook verschillende waarheden. Tegen je vrouw zeg je sommige dingen niet terwijl je daar tegen je vrienden over opschept. Nee? Jij niet? Ach, natuurlijk wel. Jouw ik, mijn ik, dat is precies wat het is: privé, en zo privé als maar zijn kan ook:  jij bepaalt wat je naar buiten laat komen en wat je voor je houdt. Het hele idee van sociaal-zijn hangt daar mee samen, aan die schetenlatende en boerende vent is je vrouw misschien wel gewend maar je collega’s pikken dat niet.

Nu komt de NSA in jouw informatie neuzen en zij trekken conclusies die er niet zijn. Ze slaan het ergens op, je kunt er op een totaal onverwacht moment mee geconfronteerd worden. Klets je daar dan maar eens uit. Ze verzamelen at random, combineren en plakken aan elkaar en hebben daarbij geen respect voor de verschillende rollen die jij in je leven leeft. Mijn levensverzekering kan een probleem worden bij een douane ambtenaar op JFK omdat een of andere bureaucraat de verkeerde conclusies trekt. Vind ik niet grappig. Daarom moet de NSA met z’n nieuwsgierige vingertjes uit onze spullen blijven.

Ik heb niet eens iets te verbergen. Wil alleen wel graag mezelf blijven.

Het is niet alleen de NSA die spioneert. Wij hebben al jaren last van leergierige Chinezen die proberen onze databases-in-de-cloud open te maken. Is ze nog nooit gelukt (geloof ik) maar als er niet regelmatig ergens winst te boeken was, waren ze er al lang mee gestopt. Fransen en Duitsers doen het ongetwijfeld ook, er is een beerput open van geheime diensten en wannabe James Bond’s die allemaal met hun eigen reden aan het zoeken zijn in informatie die niet van hen is, en ook niet voor hen bedoeld is.

De wereld wordt er een onveilige plek van. Bemoei je met je eigen zaken en blijf uit mijn spullen. Want jij hebt vroeger als puber ook geleerd dat je beter niet kunt weten wat ze over je zeggen als je er niet bij bent.

Dankzij die Snowden is het zichtbaar. Dan wordt het nu tijd om met elkaar enorme stennis gaan schoppen.

 

PS De Correspondent schreef in 11 punten op waarom het wel degelijk erg is dat ze in je spullen zitten. De gedachtengang past bij mijn eigen denken, er is wat overlap.

 Posted by on 22 oktober 2013 at 00:12  Reacties staat uit voor De NSA neust in jouw en mijn spullen. Ik heb niets te verbergen en juist daarom moeten ze eruit blijven.  Tagged with:
Okt 022013
 

pg

Zonder muziek wil ik niet leven, en het maakt me niet eens zo veel uit welke muziek. Natuurlijk is niet alles heel goed maar ik hou al gauw van een gastje met een gitaar, en ook van concerten en festivals. Ik doe ’t al vanaf mijn 14e, misschien nog wel langer. Mijn ouders zongen in een koor, daar hadden ze lol in, lekker zingen en uitpakken tijdens de jaarlijkse uitvoering in de Rotterdamse Doelen. Bach, Brahms, Händel gaat er bij mij net zo lekker in als Supertramp, Neil Young, Franz Ferdinand, Bombino, Woodkid, Jay-Z of The Rag Trade. Oud of jong, hip of langzaam, muziek maakt me blij.

Wonderlijk is dat er een notie is dat muzikanten van boven de 50 oud zijn en dat je er dus niets meer van kunt verwachten. Mensen denken dat ze aan het eind van hun latijn zijn geloof ik. Fleetwood Mac komt en de reactie is niet “geweldig! daar heb ik het nog eens op gedaan!” (of zoiets) maar meest gehoord is “jeuhj, doen die het nog?” en “goh, de oudjes zijn op stap zeg” en dat dan meestal uit de mond van een man die net zo oud is als zij en ook nog gewoon moet werken voor zijn brood en in het geheel niet verwacht dat hij binnenkort op basis van dezelfde argumenten afgedankt wordt door zijn vrouw, kids of baas. Hij is toch prima bezig?

Waarom die muzikant dan wel afschrijven?

 

Maar dan zijn er de recensenten.

Peter Gabriel trad op in de Ziggo Dome en de recensenten kwamen niet verder dan “zijn gevorderde leeftijd, 63”, “al dat gedoe op het podium leidt alleen maar af van de muziek”, etc. Het was vooral: ‘schoenmaker hou je bij je leest, doe wat ik van je verwacht en hou verder je mond’.

Huh?

PG is een conceptueel kunstenaar die gelukkig muziek maakt maar daar altijd al een soort industriële kunst bij gebruikte. Ik zag ‘m destijds tijdens de tour rond zijn tweede soloalbum, hij danste in zwart leer gekleed op witte lichtbakken. Nu had hij kranen die het licht lieten zweven. In een nummer waarin hij beschrijft hoe hij klein en kwetsbaar is, ligt hij op de grond te zingen. De kranen komen aanrijden, gaan om hem heen staan, zetten hun lampen aan als lichtstralende ogen en beschermen hem. Industrieel, technisch, van ijzer en mechanisch, het beeldde dit nummer zo mooi uit.

De recensent van Het Parool was te druk met zichzelf, vond het allemaal maar gedoe.

Pinkpop2013 had dit jaar last van de kritiek van Atze de Vrieze, een journo van de VPRO die als mediapartner op PP13 aan het werk was. Hij schreef eigenlijk alleen maar dat PP overjarig en voorspelbaar is, een makkelijk geprogrammeerd ouderwets festival en dat het publiek dit echt niet meer wilde. Vrijwel alles werd afgekraakt. Terecht ging Jan Smeets in de aanval, met zulke vrienden heb je geen vijanden meer nodig maar ook: het publiek had het perfect naar de zin. Ze komen immers niet voor niets naar dat festival: je weet wat je krijgt en hoe het gaat en dat vinden hordes mensen al veertig jaar fijn.

Op Into the Great Wide Open was de Vrieze iets beter gehumeurd maar ook daar vond hij het al snel te makkelijk en voorspelbaar. Op mijn vraag of hij nog wel genieten kan kreeg ik toch nog het antwoord dat hij enkele acts echt mooi had gevonden. Gelukkig maar.

Als recensent krijg je gratis toegang tot alles wat je maar wilt zien.

Als alles gratis is, als niets meer moeite kost… Alles van waarde is weerloos hè.

Ik zie ook steeds dezelfde gasten rondlopen, begrijp er niets van, hebben ze dan overal verstand van? Gijsbert Kamer van de Volksrant vindt de Foo Fighters helemaal niks maar dat weten we nu wel, dat hoeft hij van mij niet iedere keer te bewijzen. Waarom stuurt iemand een recensent die het niets boeit? Er is toch wel iemand anders die daar wel leuk over kan schrijven? Ik vind Lady Gaga grappig maar het boeit me niet dus als ik daar een recensie van moet schrijven gaat het niet goed komen. Hoop ik.

De recensent als Grote Roerganger, zit dat erachter? Aan de hand van de kritische recensies gaan festivaldirecteuren en boekers het voortaan helemaal anders en vernieuwend en beter en zo doen? Maar moet het allemaal wel vooruitstrevend, vernieuwend, geweldigallesverpletterend zijn en wie doen we daar een plezier mee? De betalende bezoeker of de spazierende recensent?

‘k Denk niet dat de organisatie van zo’n avond of festival daarop zit te wachten, die hebben al lang hun eigen idee over wat ze willen brengen en voeren dat plan gewoon uit. Van mij als liefhebben hoeft zo’n Grote Leider ook niet, laat me lekker! Ik wil genieten, ben fan, let me go. Ik ben enthousiast en ik wil niet de ochtend na een fantastische avond de krant wegleggen omdat er een zeikverhaal in staat.

Ik pleit voor een sabbatical: iedere zeven jaar gaat een recensent iets anders doen. Ga voor mijn part naar de filmredactie of schrijf over schilderkunst maar heb het een tijd niet over muziek. En ik vind ook dat recensenten hun eigen kaartjes moeten betalen maar dat zal wel een utopie blijven. Toch: als je er nooit voor betaalt is het jou niets waard, het kan niet anders dan dat je terugleest dat het je niks gekost heeft. Dat je er niets voor over had.

Uiteindelijk geldt voor muziek hetzelfde als voor je partner: je moet haar of hem wel geil vinden, anders komt het niet goed.

 

 

 Posted by on 2 oktober 2013 at 00:57  Reacties staat uit voor Reviews: Iedere zeven jaar gaat een recensent iets anders doen.
Apr 282013
 

links, rechts, de weg kwijt

Ik sport al jaren met een vriend, een uurtje, dan zwembad en sauna. We eindigen in de kroeg met biertje en een kop thee. Hij kon me altijd zo hellig krijgen, zat-ie weer te stoken met zijn domrechtse praatjes over Marokkanen, buitenlanders en links tuig, gek werd ik van ‘m. Tegenwoordig knalt er niets meer, we zijn aan elkaar gewend. Maar sinds deze regering kijken we elkaar veel te vaak verbaasd aan: “Wie is hier nou gek, dat is toch jouw standpunt dat door jouw partij zojuist overboord gekieperd is?” Toen Rutte II nog maar net zat kon ik ‘m een beetje pesten met “ja joh, jouw partij, daar heb je toch op gestemd?” Ik krijg het tegenwoordig net zo hard terug. Niet fijn.

Links, rechts of pragmatisch, met deze regering ben ik vooral de weg kwijt. Linkse idealen worden door de PvdA vergooid alsof ze nooit bestaan hebben en vriend M. begrijpt steeds minder waarom Rutte niet in beeld komt maar wel zijn rechtse strijdpunten verkwanselt voor een links overwinninkje. Alsof VVD en PvdA alle overtuiging overboord gegooid hebben en samen een of ander onbenoemd doel nastreven, de bevolking vooralsnog in verwarring achterlatend.

Laatst bedoelde Wouter Bos in zijn Volkskrantcolumn iets als “Laat ze nou maar, het komt wel goed met dit kabinet want ze zijn zo lekker helder en stil aan het werk”. Deze regering straalt alleen niet uit dat ze lekker aan het werk zijn. Wat goed is komt snel en is zichtbaar maar het consumentenvertrouwen staat nog steeds op een dieptepunt. Illegalen strafbaar? Ja hoor, Wilders zit te gniffelen in zijn safe house. Rutte zei dat we op 1 januari 2016 allemaal vinden dat de crisis voorbij is. Dat zei hij bij het sociaal akkoord, een polderproduct waarvan een VVD-er helemaal gek wordt en ik ook de visie niet ontwaar. De boel doodbezuinigen gaat niet werken, woningbouwcorporaties moeten een soort boete betalen, een greep in de kas zoals het kabinet Lubbers destijds deed met de pensioenen, achterlijk hoge boetes voor minimale verkeersovertredingen, we hebben last van controlfreakerigheid van het staatsapparaat.

M. en ik zijn het tegenwoordig dus roerend eens. Raar is dat. We horen ergens in het midden beter even op te houden over een onderwerp maar in plaats daarvan gedragen we ons als Statler en Waldorf.

Wat dan wel, dat weten we ook niet meer. PvdA stemmen na een illegalenbesluit zie ik mezelf niet meer doen, GroenLinks is weg,  D66 dan? Nah, dat lijkt op het koningslied en ’t is dat er op rechts niet zoveel anders is dan Wilders en meneer Krol met z’n ouderenpartij want op de VVD wil hij eigenlijk ook niet meer stemmen. Als iedereen zo denkt dan wordt het nog gezellig bij bozig wit Nederland, als dit kabinet valt mogen wij het weer oplossen met verkiezingen en krijg je veel Wilders, Krol, SP en duurt het nog jaren voordat er weer eens normaal geregeerd wordt en Nederland zich heeft aangepast aan de post-crisis realiteit. Het wordt nog cynischer en lastiger om je mening te geven, wantrouwen en onverdraagzaamheid regeert. Van de economie blijft vast niet veel meer over dan faillissementen en leegstand.

Kan niet gezellig zijn.

In de tussentijd wordt er wel aan moraalvergiftiging gedaan, dat zie je maar aan het effect dat het vermaledijde wilderskabinet had op de publieke opinie. Het illegalendebat is destijds door Rutte I op de agenda gezet, de cultuurbezuinigingen gaan stilletjes door en Nederland bouwt in alle rust de ontwikkelingshulp af, je hebt het niet eens door. Stel nou dat er geen illegalenbesluit komt maar een onderzoek naar de effecten van strafbare illegaliteit, dan wordt de beslissing uitgesteld tot 2016 en brandt nu niemand zijn vingers. Tegen 2016 is de meningsvorming al lang op gang gekomen en vindt iedereen dat (hulp aan) een illegaal strafbaar is, en heel normaal.

Maar dat is het niet, al was het maar omdat een mens niet illegaal kàn zijn.

 

 

 Posted by on 28 april 2013 at 19:52  Reacties staat uit voor Links of rechts, van dit kabinet raak ik de weg kwijt.  Tagged with: