Sep 282014
 

smartphone

Drie weken geleden heb ik op m’n telefoon de mail uitgezet. Bevalt heel best. De continue helpdesk, 24/7 paraat, is voorbij. Had het 15 jaar geleden misschien al moeten doen maar toen was het allemaal nog in ontwikkeling en superspannend. Nu – aan de andere kant van die ontwikkeling – valt dat allemaal nogal mee. Kan zonder. En blijf ook zonder.

Heb het afgelopen seizoen wel meer afgeschaft. Was vurig ambassadeur van Twitter, mijn laatste tweetje is van juni. Te midden van allerlei liefs en vriendschappelijks te veel geschreeuw en geduw van mensen die het idee hebben nu eindelijk eens gehoord te worden. Waarom dat nooit eerder gebeurde blijkt vaak wel uit de tweets zelf en ik werd er gek van. Ook van het geweld en gescheld trouwens. En van de foute politici, jihadstrijders, journalisten. Heel onrustig. Iedere keer ramt iemand die ik eigenlijk niet ken me uit m’n prettige gevoel. Hoeft van mij niet meer en nu kijk ik nog af en toe een stukje tijdlijn. Klopt ja, ik weet van veel mensen nu niet meer wat ze van dag tot dag doen en dat is soms wel jammer maar meestal word ik door en over belangrijke lui wel bijgepraat en de anderen mis ik. Tsja.

Zit je dan met je smartphone.

Geen twitter, geen mail, wat moet ik nog met zo’n ding? Ik heb Facebook, die twee of drie meldingen per dag kunnen op een PC ook wel. Instagram, beetje Reddit, oh ja, de parkeerapp, die moet maar ik gebruik m’n telefoon verder vooral als wekker en klok en om te whatsappen. En om te bellen natuurlijk maar om daar nou 700 euro aan uit te geven?

Was echt heel erg van plan om de nieuwe Blackberry Passport aan te schaffen. Sinds vorige week ben ik daar niet meer zo zeker van. Gebruik ‘m toch haast niet. Geldt ook voor de nieuwe Iphone6. Mooi ding, begint al echt op een Samsung te lijken, maar waarom zo veel geld voor iets dat ik alleen gebruik als klok? Toen ik dat bedacht had raakte de smartphone als fenomeen opeens veel van z’n sexyness kwijt.

Een vriend zei van de week “echte mannen dragen horloges”.

 Posted by on 28 september 2014 at 11:54  Reacties staat uit voor Echte mannen dragen horloges
Sep 092014
 

sorrywereclosed 1997. Vakantie in Kroatie, mijn Palm Pilot en ik. En ik kreeg het voor mekaar om die Palm Pilot met een draadje en een knoop aan een brakke Kroatische telefoonlijn te hangen. Vanaf toen kreeg ik overal waar ik was mail binnen.

Ik heb geen idee wat me dat gebracht heeft.

Fast forward zeventien jaar. Van ’t weekend op Vlieland besloot ik dat ik mijn tijd terug wil want hoe leuk het ook was de afgelopen jaren, ik hou er mee op, mijn 100% bereikbaarheid stopt er mee.

In mijn tent merkte ik dat ik op ieder mailtje dat binnenkwam alsnog reageerde, vakantie of niet. Ik wilde dat niet en vertelde mijn collega’s dat de mail uitging tot ik thuis was. Ze belden me daarna lief op als er wat nodig was. Maar na thuiskomst vanmorgen zette ik op mijn telefoon de mail niet meer aan.

Ben er klaar mee. Het is nog wat aarzelend, 17 jaar is een hele tijd, maar ik meen het, het is genoeg geweest. Mail is vanaf nu een vorm van input die ik op de zaak te lijf ga. Heel veel nieuws is dit vast niet, ‘k ben wat hardleers wellicht, anderen waren misschien nooit zo bereikbaar. Altijd mail vond ik belangrijk, om klanten snel te helpen en snel reageren is prettig. Maar het zorgt ook voor een permanente waakzaamheid en zo wakker wil ik niet meer zijn geloof ik.

De vaste sluitingstijden van vroeger waren zo gek nog niet.

Voorouders hadden tijd. Misschien om hout te hakken, misschien om hun kinderen op te voeden, geen idee wat je met al die tijd kunt doen maar dat ga ik na al die jaren weer eens ontdekken.

’t Voelt als afkicken maar dat was roken ook. Sinds kort steek ik wel weer eens een sigaret op en afgelopen week tijdens een prachtnacht op Vlieland rookte ik er wel tien. Allemachtig, daar ga je toch dood van? Sinds die nacht geen behoefte meer want hoe lekker het ook is, mijn borst vertelt me dat je beter lucht kunt ademen.

En dat gaat mijn computer me vast ook vertellen over mail. Mail is zo over de top, zo 2001, daar moeten we echt mee stoppen.

Met enig ontzag gaf mijn collega me vandaag mijn mailbox weer terug, zoveel mail kreeg hij nog nooit. Fat chance dude! Die box wil ik niet meer, die gaan we delen. Alle persoonlijke mailadressen worden opgenomen in één zakelijk mailaccount waar vervolgens alle mail naar toe gaat. Met elkaar maken we die box elke dag leeg, er mag niets meer in blijven. We sturen elkaar onderling nog wel mail door die door iemand in het bijzonder afgewerkt moet worden maar in principe doen we met elkaar de mail van ons bedrijf.

Daar heb je geen telefoon bij nodig, dat kan je op de zaak doen achter een PC. Blijft er tijd over om na te denken, te innoveren, te ouwehoeren. Tijd om oplossingen te vinden voor problemen die we nog niet kennen.

Free my mind.

 Posted by on 9 september 2014 at 00:00  Reacties staat uit voor Wil mijn tijd terug
Jul 132013
 

inbraak-preventieNa de vrijmibo loop ik thuis naar binnen en hoor dat een deur open staat, kijk om de hoek en verdomd de tuindeur staat open. Omdat er niemand thuis is is dat niet logisch maar die sensatie wordt nog even verdrongen. Cognitieve dissonantie, je weet wel dat er iets mis is maar je wilt het niet weten.

Rond de tafel liggen allerlei etensverpakkingen op de grond, mijn nepkind had blijkbaar nog ergens een tasje slingeren en dat is nu over de vloer uitgestort. Het alarmniveau stijgt. In de woonkamer is het oké, op een hamer na die daar ligt, maar boven op de overloop staat een kastje open. Dat is niet normaal, ook in ons huishouden is dat kastje overdag dicht. Doorlopend in mijn kledingkamer/kast is het wel duidelijk, de inhoud van het Ikea kastje dat wat onbekende spullen van m’n kids huisvest staat open en de het hangt er uit: hier waren mensen die wij niet uitgenodigd hadden.

Onze slaapkamer is nog treuriger, enkele laden staan open, de deuren wijd en de inhoud van de mandjes met sjaals en andere decoraties ligt op het opengeslagen waterbed uitgespreid.

Er is ingebroken. We hebben de deur naar de tuin niet goed dicht gedaan en sukkels met lef hebben daar lang genoeg aan staan schudden tot de grendel open ging en de deur hem toegang verleende. Ze zijn overal langs geschoven, hebben alleen meegenomen wat mee kon en snel inwisselbaar was. Rebecca haar oude familie sieraden zijn weg, een ring, baby parels, een groot parelsnoer. Soms een zeer gehecht stuk, soms allemaal niet zo belangrijk maar wel hààr niet zo belangrijke dingen. Tranen.

Toen mijn ouders mijn leeftijd hadden werd er bij hen ook eens ingebroken. Ze waren vooral ontdaan doordat iemand in hun huis had rondgelopen maar daar heb ik nu niet zo’n last van, ik ben vooral heel blij dat we onze trouwringen en dat ene collier vandaag om hadden. En dat ik toch niet met de motor naar de zaak gegaan ben vandaag, want ik was mijn macbook kwijt geweest.

De schade? Een Ipad-1, een paar heel oude ringen die we erg gaan missen, parels en een baby parelkettinkje van Stella, jeugdherinneringen van Gerdien, erfstukken en memories aan tantes die al gingen. Daar krijgt de klootzak die inbrak niet meer dan 300 euro voor maar dat boeit hem niet.

De politie kwam. Ze hebben nog steeds geen videocamera en schrijven een verslag met de pen: “toen ik thuiskwam hoorde ik de wind in de werkkamer en toen ik ging kijken stond de deur open”. Als Ivo Opstelten die meiden nou ‘ns in een goed passend en flatterend uniform steekt en uitrust met moderne apparatuur in plaats van steeds allerlei proefballonnetjes op te laten, dat zou nog eens fijn zijn. Maar dat is te duur.

De ervaring is dat inbraken vandaag de dag overdag plaats vinden. Iedereen werkt immers.

De politie had een kant-en-klare inbraakmap bij zich met mooi opgemaakte papieren die je kunt invullen bij de aangifte, ballpoint included. Als laatste kwam er een vrolijk opgemaakte flyer uit. “Hoe inbraak voorkomen” stond er enthousiast boven. Uit ervaring weet ik nu dat je die folder niet wilt zien.

Tip: doe je deur op slot, dan kunnen ze er niet in.

 

 Posted by on 13 juli 2013 at 00:14  Reacties staat uit voor Ze hebben ingebroken. De politie komt en start een buurtonderzoek.  Tagged with:
Jul 112013
 

amsterdam roots bazaar

We waren laatst in Duitsland voor een concertje, in het Borussia Park in Mönchengladbach, zo’n 20 km van Venlo. Een wereld van verschil. Bij de ingang slechts een vriendelijk lachend mens dat me aangaf het ticket vooral in een goedkeur-apparaat te steken. Verder geen officials, beveiligers of andere overbodigheden. Binnen was het druk zoals het in een stadion altijd druk is.

Even rondkijken, nee geen muntverkoop hier, slechts een goed gevulde bar waar het bier 3,50 euro per halve liter kost. Dat is even wat anders dan de Ziggo Dome waar je 3,5 muntje koopt voor een tientje en het biertje (25 cl) twee muntjes kost. Ik heb uitgerekend dat je voor 40 euro muntjes moet kopen om dat halve muntje netjes te kunnen gebruiken. Nou, dan die Duitsers hoor, in een keurig rijtje wachten we onze beurt af en verrassend snel kom ik via het lege uitlooprijtje met m’n bier naar buiten. Ondertussen aan de andere kant een gelijke ervaring met de patat, prima. Ik ben niet genaaid met een half muntje, ben niet weggeduwd door een te grote gast die denkt dat de wereld van hem is en die dat gedachtengoed vooraf alvast maar verdedigd door zijn hele lijf te gebruiken bij het voordringen en ik krijg ook een glimlachje van de leverancier van de patat mit Bratwurst.

In België laatst een soortgelijke ervaring. Vorst Nationaal in Brussel mag dan niet zo heel mooi zijn aan de buitenkant maar de buurt zit vol goede en op zondag gratis parkeerplaatsen, politieagenten bekeuren je niet even stiekem maar waarschuwen dat je op die plek geen auto kunt neerzetten, het frietkot voor de deur is een beetje aan de dure kant maar dat is dan ook het enige dat je er tegen kunt hebben, de friet is goed, de mayo vet en de puntzak meer dan vol.

We betaalden een mooi bedrag voor een zitplaats op rij 7 in de Golden Circle. Ik hoorde later dat een plaatsje op rij 15 in de Ziggo Dome voor hetzelfde concert 35% duurder is. Oke, je hoeft er dan niet voor naar Brussel te rijden, maar dat hoeven de Brussellois in Brussel natuurlijk ook niet.

Het Roots Festival Amsterdam krijgt geen subsidie meer en daarom sloten ze het Oosterpark laatst af voor iedereen uit de buurt om een entreeprijs van € 7,50 te kunnen vragen aan de liefhebbers. En daarna werd je bij de poort gefouilleerd of je niet meer dan 1 consumptie bij je had. Ja ik snap het, subsidiëren is niet van deze tijd maar er zijn verdorie toch wel sympathiekere manieren om dat te compenseren? Nog even afgezien van ’t feit dat de entreeprijs voorkwam dat de gezellige oudjes, keuvelende gezinnen en prachtige Afrikaanse vrouwen niet meer in het park waren. Het festival was een stuk witter en veel saaier geworden. En dat alles dankzij een niet zo creatieve heffing van € 7,50 per persoon. Er zijn andere manieren om je festival om zeep te helpen.

Maximaliseren en monitizen heet dat hè? Mijn moeder zou zeggen: “er een slaatje uit slaan”. Honderdvijfendertig euro betalen voor een ticket op rij 15 en dan stelen ze nog even een half muntje van je.

16.000 bezoekers keer een half muntje.

 

 

Apr 232013
 

Molenlaan_Rotterdam

Slotlaan nummer 1, boven de rouwkamer stond mijn wieg. In Kralingen, de wijk van Rotterdam waar het bombardement niet gekomen was. Woonde er kort, mijn kleuterschool begon daarna in nog zo’n mooie wijk, Hillegersberg. Daarna werd het nieuwbouw in de polder, en later Ommoord.

Men zegt dat ik een verwoestend Rotterdams accent had toen ik in Zwolle kwam wonen. Vond dat zelf wel meevallen eigenlijk, maar de bloemenman die me vanmiddag op de van Beethovensingel een bosje tulpen inpakte wenste me zo sappig een prettige middag met zijn bloemen dat mijn antwoord onwillekeurig net zo sappig was.

Rotterdam vind ik weer leuk. Toen ik een klein jochie was en naar de kapper moest op de Schenkel in Capelle was het overal vooral wederopbouw. Hoe dat precies was weet ik eigenlijk niet, soms zie ik foto’s van kale vlakten maar die waren destijds blijkbaar zo normaal dat ik er geen beeld van heb. Ik herinner me die kapper wel, hij had van dat papier rond de hoofdsteun en knipte gruwelijk.

Rotterdam organiseerde C70, ‘k was elf en reed die koninginnedag op mijn fiets met een wasknijper en kartonnetje heel hard door de straat lawaai te maken. De stad stond vol met van die glasvezel koepeltjes en overal was cultuur. Rond mijn 17e was de stad agressief, je werd waanzinnig slecht geholpen in winkels, een gote bek kon je krijgen. Uitgaan was een drama,  er was nog niet zo veel en je reed je lam van de ene kant naar de andere. De Binnenweg was een slechte plek met heroinehoertjes, geweld en dope, de Kruiskade was domein van Surinaams Rotterdam en men zei dat je daar niet moest komen. Dat viel in de praktijk trouwens nog wel mee. Ik hing wel rond in La Vagabond, een kroeg aan het begin van de Binnenweg, veel muziek en zo. Was leuk, de kroeg is daar nu weg en zit ergens verderop in een ander pand, er is heel slechte oude en vervallen 80’s nieuwbouw voor in de plaats gekomen. Da is wel minder, verder is de straat enorm opgeknapt.

Vijftien jaar na La Vagabond was de stad wel weer tof, mensen waren aardig en blij maar toen was ik vertrokken en heb de rest van de ontwikkeling van de stad vanaf een afstandje meegemaakt. Ik kom er nu wel weer wat vaker, heb er een klant en geniet er van om er weer heen te rijden, rij er een stukje voor om.

Mijn pa had een zaak op de Freericksplaats, daar bracht ik veel tijd door. Vanmiddag wilde ik een bosje bloemen kopen voor een tante en bedacht me dat die Hillegersbergse bloemenkiosk nog daar op de Weissenbruchlaan moet staan. Klopte helemaal, net zoals dat de Aldi op de hoek van de Le Fèvre de Montigny er al 40 jaar zit en Kam Sang, de Chinees, er nog steeds bijhoort. De kiosk had geen bloemen maar ik zag in het wegrijden een straatnaambordje, Prinses Beatrixplantsoen. In geen jaren gezien, ik rook die speciale lucht van eendenpoep en watervogels, van de singel en ik zag het brugje dat over de sloot ligt. Vroeger ging ik daar vissen.

Hillegersberg, Kralingen, Schiebroek, 110 Morgen, de Argonautenweg, van Beethovensingel, Streksingel, de Molenlaan met die prachtige monumentale platanen, de Straatweg! Straten met namen als Borgsatelaan (in schooljongenstaal de Borg Sateh laan), Terbregselaan, Straatweg, Berglustlaan (21b) maar ook Avenue Concordia, Kralingse Plaslaan, Jericholaan en 2e Jericholaan. Ik was het niet persé vergeten maar wat is Rotterdam toch een mooie stad.

De bloemenverkoper vanmiddag was in een goed humeur en hij ging er gewoon vanuit dat ik met zijn tulpen een prima middag ging hebben, en dus wenste hij me hartelijk een prettige blije middag.

Op z’n Rotterdams.

 

 Posted by on 23 april 2013 at 20:00  Reacties staat uit voor Terug naar Rotterdam  Tagged with: