Apr 022013
 

bomen in een winkelgebied

We zitten al jaren op een bedrijventerrein. Voor ons pand knallen vrachtwagens over die betonnen driehoeken die de bosjes moeten beschermen, het regent bijna-ongelukken omdat rechts lang niet altijd voorrang heeft maar verder gaat ’t best vaak goed, sinds 1998 nooit een dode en zelfs blikschade is te verwaarlozen. En er wil nog wel eens een malloot in een BMW M5 of een Dakar truck laten horen hoe ’t met z’n testosteron is.

Binnenkort gaat ons terreintje op de schop, ze gaan het pimpen en mooi maken. Althans, dat heb ik van horen-zeggen, niemand heeft me een briefje gestuurd van ‘hoi, de straat gaat dicht en kijk, dit is de tekening’. Naar men zegt gaat het gebeuren als de andere ontsluitingsweg open gaat; er staan al bordjes in de straat met een F er op en dat duidt vast op “omleiding naar de Fokko Kortlanglaan”. Let op, kan niet lang meer duren.

Wilt u bij ons komen? Gebruik dan niet uw Tomtom, volg de F bordjes. Achterstevoren. Denk ik.

Wat doe ik op dat bedrijventerrein?

Waarom zit ik daar? Eigenlijk wil ik er wel eens weg. Ik geloof erin dat mensen en bedrijven gemengd wonen, niet mensen in een dorp en bedrijven op een terrein. Maar in 1998 was dit betaalbaar en daarom kwam ik er, de huren in het dorp waren veel te hoog. Inmiddels hou ik erg van mijn buurman maar ik vraag me steeds vaker af wat ik er verder nog doe. Mijn soort bedrijf moet niet op zo’n terrein zitten, we moeten ons in de kijker spelen, in de loop zitten. “Mensen kom binnen en pak een kopje thee, dan helpen we je even”.

Nieuwe economie

Sinds 2008 hebben we een nieuwe economie en de leegstand in het dorp begint nu serieuze vormen aan te nemen. Vijfentwintig panden staan leeg op 4 kilometer winkelgebied en zo had ik mijn begerig oog laten vallen op een voormalig winkelpand. Mooi met veel glas, op een goed punt, uitnodigend. Wel kleiner dan we nu hebben maar in het loopgebied. Ik vond het wel wat en had daarom een afspraak gemaakt met de verhuurder. Tijdens de rondleiding hoorde ik het al, de man had een prijs in zijn hoofd van ruim voor de crisis. Dat was jammer want ik had een modern bedrag bedacht.

Hij zat er niet mee zei hij. Hij kon het lijden en ging het wachten een tijd volhouden want huurders kwamen vast wel, en de huurprijs ging niet naar beneden. Later hoorde ik dat hij het bedrag verhoogd heeft ten opzichte van de huur die de vorige winkeliers betaalden.

Deze meneer zorgt voor leegstand omdat het hem uitkomt. In een dorp is dat onwenselijk, je moet het met elkaar leefbaar houden want anders loopt het leeg. In Ermelo was jarenlang een zomer-Blokker, met tuinstoelen en zo. Die staat nu ook leeg en is natuurlijk veel groter dan die kleine pandjes er omheen. Het resultaat van de leegstand is een grote lelijke zwarte vlek op een belangrijke plek en de verhuurder heeft er zo weinig voor over dat hij het pand niet eens heeft laten opruimen.

Tijden zijn veranderd, de huur(baas) nog niet

Ik wil graag het dorp in maar niet voor 24.000 euro op een C lokatie. Doe je me de helft dan kom ik praten. Vierentwintig mille kan je volgens mij sowieso vergeten, dat ga je niet meer verhuren, wake up! de wereld is veranderd, groei mee en pas je aan. Vijfentwintig lege winkels is nu al een ramp in een dorp maar het egoïsme, of de naïviteit, van de pandjesbaas zorgt voor verder toenemende leegstand en afnemende leefbaarheid. Let maar op, binnenkort gaat er een steen door de ruit.

Veel meer dan ‘Nieuw Winkelen’ of ‘Winkelen 2.0′ is het belangrijk dat consumenten zich fijn voelen in een dorp. Leegstand belemmert mensen om pret en plezier te maken, winkelstraten willen sprankelen en ondernemers en de gemeente moeten zich inspannen om gaten te vullen. Bomen, bankjes, gezelligheid, bier, straatorkesten en strijkjes, zorg altijd voor glimlachende klanten die het makkelijk vinden om geld bij je uit te geven. Geen centrum-manager maar elke twee jaar een nieuwe evenementenorganisator.

“Kom we gaan naar ’t dorp want daar gebeurt altijd wat” is wat je wilt horen van je klanten.

Leegstand, lege straten en etalages en last minute boodschappen zijn killing voor een actief dorp, klanten knappen erop af. Als je het dan niet kunt verhuren beplak dan in ieder geval de ramen met een decoratieve print of vraag een lokale autodealer om er een tijdelijke showroom in te richten. Denk niet alleen aan jezelf, kleinere winkelpanden kan je ook short term verhuren, doe iets met muziek en beplanting, zet grote bomen neer en zet er bankjes bij. Ga voor kwaliteit en gezelligheid en doe dat ruimhartig.

Ik zie daar een actieve rol in voor de gemeente die met verhuurders gaat praten om de prijzen op een normaal niveau te krijgen. Dan kunnen die panden bezet worden door reclamebureaus, ICT-ers, detacheerders, marketing/promotiebedrijven en andere bedrijven die niet draaien op omzet per vierkante meter vloeroppervlak. Wat dat betekent voor de kwaliteit van je winkelgebied!

Met elkaar doe je dat. Want als je je onprettig voelt in je eigen omgeving ga je weg en ga je het ergens anders halen.

Nieuwe economie vraagt om nieuw denken en nieuwe verhoudingen, actieve gemeenten kunnen een voortrekkersrol spelen en snel weer voor consumenten aantrekkelijk worden.

Heel jaren vijftig, maar een setje dat met een kinderwagen door een bomenlaan wandelt is ten diepste toch wat je in je winkelcentrum wilt zien?

 

 

 Posted by on 2 april 2013 at 08:00  Reacties staat uit voor Leegstand in een dorp bestrijd je met lagere huren en nieuw beleid, we hebben immers een nieuwe economie.  Tagged with:
Mrt 092013
 

blackberry Z10

Vodafone heeft sinds maart Red abonnementen met 10.000 minuten beltijd en een fikse databundel. Kwam eigenlijk wel goed uit want onze abonnementen verliepen, we willen de Blackberry Z10 (die nu leverbaar is in Nederland) en we bellen toch wel veel. Omdat het geweldige Blackberry toestel vermoedelijk de rol van laptop en tablet deels gaat overnemen hebben we ook wat meer dataverkeer nodig.

We hadden in januari al aan Vodafone verteld dat we nog even gingen wachten met verlengen. Dat was geen probleem maar toen we besloten niet meer van de diensten van Vodafone gebruik te maken bleek dat we ná afloop van ons contact toch nog drie maanden aan een opzegtermijn vast zaten. We willen geen lange contracten meer, drie maanden wachten is lang, we besloten te gaan voor een jaarcontract bij Vodafone en in de agenda te zetten dat we in december gaan op zeggen.

Het begon met een SIM

Een simmetjeDe week begon op maandag met een belletje naar Vodafone voor een nieuwe SIM. Prima, aardige jongen en de SIM zou met drie dagen wel in huis zijn. Toen er op de vierde dag niets was belden we maar eens op. Niemand bleek ergens van te weten, er was geen SIM  aangevraagd en na wat gemopper werd besloten het ding dan maar op te halen in een winkel. Laat ik de ervaring die volgde samenvatten met de gedachte dat de kans op fraude in telefoonland wel heel groot moet zijn wil je je klanten dit allemaal aan doen. ID’s, je moet persoonlijk langs komen, als je geen contactpersoon hebt praten ze haast niet met je. Wil je enigszins flexibel zijn dan moet je blijkbaar je hele bedrijf, of hele afdelingen, als contactpersoon opgeven en waarschijnlijk ook inschrijven bij de KvK. Anders krijg je niets mee, krijg je niets gedaan en word je behandeld als een boef. En let op, dit gaat slechts om een simmetje dat aan een abonnement van 20 euro per maand vast zit met onbeperkt beltegoed en een beetje data.

Bestelling van een zwarte en een witte

Inmiddels was op dinsdag de aanvraag van nieuw abonnement voor twee Z10’s telefonisch geregeld via een lawaaiig Vodafone call centre in Maastricht. Na preciese controle dat ik ben wie ik zeg dat ik ben (moest naam, nummer, bankrekening, adres, etc opgeven) werd mijn bestelling voor één zwarte en één witte Blackberry Z10 genoteerd. Daarna werd de bandrecorder aangezet, alles werd nogmaals opgelezen en ik moest overal ‘ja’ opzeggen. Het klonk goed, en ik blij want met 5 – 10 werkdagen komen de toestellen.

In de bevestigingsmail die volgde stond dat er twee zwarte Blackberry’s geleverd zouden worden.

Terugbellen met de Zakelijke Shop van Vodafone. Die zei ‘goh’ en zou het wijzigen. Of dat goed kwam wilde ik weten. “Wat ik wel niet dacht”, was de reactie. De volgende morgen bij het controlebelletje bleek niets gewijzigd. Mijn nieuwe gesprekspartner ging nu wel een mailtje sturen aan ‘backoffice’ en dan zouden ze het met 48 uur wel even gewijzigd hebben. Uurtje later teruggebeld of dat mailtje gestuurd was en inderdaad lag het bij ‘backoffice’.

Uw order, welke order?

van het kastje naar de muurOmdat ik er toch niet veel fiducie meer in had de volgende morgen even gebeld. Er was niets veranderd want ‘backoffice’ mag er 48 uur over doen om te reageren. Vierentwintig uur later bleek dat ‘backoffice’ aan het werk was geweest: van mijn order was geen spoor meer te bekennen. Dat klopt hoor, meldde het meisje me, want ‘backoffice’ kan niet wijzigen, ze kunnen alleen maar de order eruit gooien. Hoe ik dat te weten moet komen wist ze niet, we moesten maar opnieuw beginnen, fijn dat ik even gebeld had.

Ze begint met invoeren en kan opeens het toestel nergens meer vinden. Wel de Nokia’s en zo maar niet die vurig gewenste Blackberry Z10’s en al helemaal niet in het wit. Ze gaat zoeken en op het moment dat ze na lange tijd terugkomt (kopje thee gezet ondertussen) horen we beiden een piep en is de lijn dood. Zo’n meisje terugvinden in een call center is niet grappig maar ik had geluk, vier pogingen later leefde Maastricht weer en kreeg ik iemand die me graag verder wilde helpen. Ik had toch niet veel zin in het hele verhaal opnieuw te houden en vroeg of ze het erg vond mijn vorige gesprekspartner op te zoeken. Ha, dat lukte haar, kudo’s voor dat onbekende meisje!

Sorry, geen voorraad

Wil je de rest nog horen? Er waren helemaal geen toestellen, de order had niet ingevoerd mogen worden, ook niet weggegooid mogen worden trouwens, ik had gebeld moeten worden, ze kon zich voorstellen dat ik er gek van werd maar ze kon niets voor me doen en er was geen voorraad. De winkelvooraad wist ze niet, moest ik maar even heen bellen.

Een beetje murw gemept dank ik haar en ga op zoek naar een winkel. O o, een kastje-muur-0900-nummer. Inderdaad, het bandje vertelt me voor vijfenveertig cent per gesprek dat ik voor voorraadinfo maar even naar de winkel moet komen.

Volledig klaar met Vodafone heb ik nog wat lokale dealers gebeld of zij wat hadden.

Hadden ze niet.

Kopje thee erbij, even schudden met de kop en door.

Aan het eind van de middag ergens een contract geregeld in de vermoedelijke zekerheid dat het ook werkelijk goed gaat komen. Nu het gevecht nog om de vraag wie de contactpersonen zijn en wat hun ID is. Ze willen per toestel een contactpersoon maar als je dat doet dan moeten die ook allebei aanwezig zijn op het moment van aflevering. Is dat niet zo, of staat er een lettertje verkeerd op het ID van een van die mensen, dan gaat die koerier gewoon weer weg zo werd me verteld. De optie om iedereen in het bedrijf maar als contact in te voeren blijkt al snel onhaalbaar.

Eigenlijk zeggen ze “u bedondert de boel”

Vodafone behandelt je als fraudeurIk capituleer. Ik zet mezelf op het formulier, ik zal voortaan alles zelf doen, teken altijd overal zelf voor en haal ieder simmetje natuurlijk zelf op, net zoals de directeur van Vodafone doet voor iedereen in zijn bedrijf. Als je het weet is het allemaal niet zo erg maak ik mezelf wijs, maar ondertussen ben ik door mijn leverancier wel als potentiële fraudeur behandeld en heeft deze hele excercitie me minstens 1.000 euro aan niet gewerkte en wel verbelde uren gekost.

Laatst had Joep van Deudekom op twitter gezegd dat KPN een kut-bedrijf is. Binnen een halve dag had hij KPN-Webcare aan de lijn die het probleem oploste. Hij constateerde vermoedelijk terecht dat dit alleen maar was omdat hij een BN-er is (caberetier/programmamaker/columnist) en zijn ‘kut bedrijf-tweetje’ te veel mensen zou bereiken. Van Deudekom constateerde dat er iets mis is als BN-ers wel worden geholpen en anderen niet.

Ik ga ook heel hard roepen dat Vodafone een kut-bedrijf is.

Wat denk je, gaan ze mij binnen een halve dag weer blij maken?

 

Nov 012012
 

Naar de stad! Met de bus en m’n moeder ging dat van Ommoord naar de Lijnbaan, ze zag daarin toen wel een levensvervulling. In de jaren 60 was winkelen een ding, je ging naar de stad en winkel in winkel uit kocht je van alles bij Mertens, bij die speelgoedwinkel die Märklin treintjes verkocht, bij schoenenwinkels en kledingzaken en bij de Bijenkorf natuurlijk. De Rotterdamse chique van zwartgerokte maar niet minder platpratende Bijenkorfverkoopsters! Maar bij thuiskomst verzuchtte Ma wel altijd dat het steeds drukker en platter werd. Ze heeft het aan voelen komen, kan niet anders.

Want er is toch geen bal meer aan winkelen? Personeel is maar net voldoende opgeleid en al te vaak te beroerd om uit de ogen te kijken, het assortiment is van minimaal twaalf in een dozijn en dus overal hetzelfde. Waarom zou ik bij jou kopen, het is koud en nat, je hebt m’n maat toch niet? Zoek het uit, dankjewel ik blijf wel thuis, hoef niet meer zo nodig!

Joh we hebben alles al.

En als we ’t niet hebben is het laatste wat we wel willen er over nadenken. Als jij me niet in twee zinnen kan vertellen waarom ik het moet hebben, jammer dan! Koop ik het toch gewoon online?

Zeven procent van de kledingverkoop gaat nu online, de brancheclub verwacht dat het naar 25% gaat en wij merken dat het in de weekenden drukker is in de webwinkels. Men shopt dus wel maar als men het niet snel kan vinden of geen zin heeft om de hele stad door te sjouwen dan zoekt de klant dat truitje thuis wel op. Maakt niet uit wie het heeft, als de webwinkel er betrouwbaar uitziet en hij doet niet moeilijk over terugsturen dan koop je ’t toch gewoon?

We hebben zo’n project lopen, in april gestart. We zitten nu op 4,1% en wat mij betreft is dat op schema. Vandaag hebben we de productplacing veranderd. Zoek je een product dan komen we bovenaan te staan in de Google-lijst met heldere productinfo: naam, prijs en voorraad. Vooral dat laatste, “in voorraad” is lekker. Probeer jij die bestelknop maar eens niet in te drukken.

Want het maakt je toch niet uit waar je koopt? De één is zo goed als de andere, als het er goed uitziet en de betaalprocedure is niet zo moeilijk dan bestel je de jas van € 269 toch gewoon? Lekker snel, lekker handig. “Ja, ‘k zag ‘m in de winkelstraat niet in m’n maat en heb thuis even gegoogled.”

Doe je dat zelf ook, dan moet je webwinkel dat ook doen.

Dat heeft Google ook begrepen, ze bieden ons de tools om dat goed in te bouwen en het is echt een klusje met een groot gevolg. We hebben vandaag dat punt gemaakt, we weten hoeveel omzet we in die winkel maken en we gaan daar nu boven uit. Zo simpel is dat met een goede webwinkel.

Helemaal niks mis met stenen retail maar ’t helpt wel als je een beetje flexibel bent. En met een webwinkel van onze kwaliteit pak je die 10% extra omzet toch maar mooi mee.

Of wilde je daar over heen?

Okt 072012
 

www.newharbour.nlHet gaat niet meer om schoonheid, vier jaar na de bankencrisis gaat het in het MKB alleen nog maar om klanten, liefst om nieuwe klanten want die oude geven niet zoveel geld uit. En ze willen wat anders tegenwoordig, kregen we eerder altijd vragen om ‘mooie’ websites, tegenwoordig vraagt men ‘kan je een website maken waarop we gevonden worden?’

Dat kan.

We begonnen een paar jaar geleden efficiënte sites te maken met Elementalite, een op templates gebaseerd monstertje. De digitale industrie is zo kort van memorie, het heeft allemaal maar een zeer beperkte levensduur waardoor producten van drie jaar geleden nu oude en overbodige draakjes zijn. Continu innoveren en vernieuwen, met stilzitten gaat het niet lukken in deze handel.

Gevonden worden is het nieuwe internetten en natuurlijk vind je alles op Google want van Bing heeft echt nog niemand gehoord.

Een klant van me verkoopt kleding in een door ons gebouwde  webwinkel. De shop loopt goed, iedere week meer bestellingen en van de week moest z’n vrouw met de auto naar de zaak komen omdat hij op z’n scooter de bestellingen niet meer kon vervoeren. Succes is zo 2012! ;)

Content werkt altijd

Deze webwinkel draait alleen op content, op inhoud. Mijn mantra is “zorg voor inhoud die je oma ook lezen kan en Google zal je belonen” en ondanks dat ik weet dat Pageranks de pagina’s hoger krijgen geloof ik er niets van dat Page ranking aan een lokale ondernemer besteed is. Zij gaan niet allerlei links op hun website zetten zodat andere sites daarheen kunnen linken, dat zit er gewoon niet in, kost veel te veel tijd en het geld is er niet voor beschikbaar. We weten wel hoe we het moeten bouwen maar het is verspilde moeite voor deze categorie klanten want wat Google ons ook wijs wil maken, het is al een klus om die winkelier leuke teksten voor z’n site neer te laten zetten.

En dat terwijl hij weet dat het om de inhoud draait.

Een mevrouw vond in de Deventer  binnenstad een oranje Superdry jas maar haar maat was er niet meer. Ze wil toch die jas en gaat ’s avonds thuis op zoek, mijn klant heeft ‘m in zijn webwinkel, onze Google techniek zorgt dat die jas bovenaan staat. Jas verkocht.*

Content, dames en heren, alleen content is king. We hoeven niet op ieder woordje gevonden te worden als de artikelen die we willen verkopen maar tevoorschijn komen op pagina 1.

Op onze nieuwe website gaan we door op ‘gevonden worden‘. De site is opgezet als een verzameling micro-sites waarop we u per onderdeel en hoofdstuk allerlei dingen gaan laten zien. Een opbrengstmeter voor zonnepanelen, interessante zoektechnieken, een shop voor VoIP telefoons, uitnodigingen, tekst + testen over zoekoptimalisatie, optimalisatie voor de Rich Snippets microdata techniek waarmee we Google eigenlijk vertellen waar ze naar moeten kijken, zodat uw webwinkel, adres en vooral producten straks nog beter gevonden worden dan nu. Dat komt allemaal, we zetten al onze ervaring in de online etalage.

Geen Exact Match Domains meer

Toeval bestaat niet maar op het moment van schrijven van dit stukje dropt Google een bom op de sites van de mannen met een Exact Match Domain (bijvoorbeeld koop-een-iphone5.nl) Ze gaan er voor zorgen dat dit soort domeinnamen niet meer gevonden worden als je zoekt op “iphone5 kopen”. Paniek onder de affiliates want tot nu toe was dat Exact Match Domain juist een garantie om bovenaan te komen en via kliks geld te verdienen maar het werden er teveel, soms stonden hele pagina’s vol met dit soort nep sites. No more, Google wil hoge kwaliteit, geen low quality content, geen bureau’s die duizenden links voor je maken, geen trucs. Hier kan je meer lezen over de storm die na dit besluit opstak.

* waar gebeurd

 Posted by on 7 oktober 2012 at 08:00  Reacties staat uit voor Iedereen wil gevonden worden. Waarom kwaliteit van de inhoud voor MKB websites belangrijker is dan pageranking  Tagged with: , , ,
Sep 292012
 

Zaterdagmiddag toch even de stad in. Is al zo lang geleden, we hebben wat nodig en natuurlijk roept de traditionele Febo-kroket. Komen we bij de Etos waar een lange rij staat, met z’n tweeën kunnen ze de klanten niet meer bedienen maar pas als het gekuch en geschuif in de rij echt niet meer te negeren valt komt er een blond meisje van de overkant van het gangpad gelopen om de lege kassa te bemensen. Haar collega lacht naar haar en zegt dat ze dat moet leren aanvoelen. In de rij vindt iedereen hardop dat je dat op zaterdag gewoon moet weten.

Ik maak het rijtje wat langer:

  • De Triumph winkel is een fenomeen, onaardiger personeel dan daar bestaat vast niet en toch bestaat die winkel al jaren. Je zou toch zeggen dat je ook naar Hunkemüller kunt als je om een lingeriesetje verlegen zit, waarom zou je je door zo’n nergensverstandvanhebbendtriumfschaap laten negeren of afbekken?
  • Loop je op een doordeweekse dag de Footloose in dan kijken ze raar op als je vrolijk ‘goedemorgen’ zegt. De groet bij het verlaten van de winkel wordt niet eens meer beantwoord.
  • Gevalletje niet goed inschatten wat de klant beter zelf kan bij de Björn Borg. Ik koop al een paar jaar mijn eigen ondergoed en stond te kijken naar de nieuwe modelletjes. Het duurde ’t mokkeltje achter de kassa iets te lang: “lukt het met die boxertjes, meneer?”
  • Proefrit in een nieuwe auto. De verkoper meldde gelijk al dat ze er niets op verdienen, er kon niet gehandeld worden, inruilen zat er niet in en de slecht vormgegeven offerte kreeg ik als een printje mee. Ach, zo’n auto kost maar € 48.000, daar ga je toch geen aandacht aan besteden verder?
  • De groentewinkel is onderdeel van een filiaalbedrijf en ze zijn open van 8 tot 18.00u. Hoe vaak ik al niet om 17.55u voor een dichte deur heb gestaan die ook niet meer open gaat en dat terwijl de AH aan de overkant ook sinaasappels heeft (alleen zijn die lang niet zo lekker en daarom kom ik tegenwoordig om 17.50u al aan, maar ik vind het wel stom!)

Mijn aankoopgedrag is erg veranderd de afgelopen jaren, winkelen in de stad doe ik bijna niet meer,  alleen nog even snel rond kijken naar wat ik al in mijn hoofd heb. Er is toch geen lol meer aan, waarom zou ik nog? Ja tenzij er een winkel is met aardig en deskundig personeel want dat onthou ik, daar rij ik gerust voor om en ik vraag er ook wel eens iets. En dan krijg ik een antwoord waar ik wat aan heb, jeuhj!

Slecht personeel <> hoge omzet

Maar de rest? De rest lijkt te denken dat klanten toch wel blijven kopen en dat je ‘heus niet’ hoeft te investeren in personeel, kwaliteit en service. Lege winkelstraten, de crisis op z’n hoogtepunt maar waarom zou je je personeel leren dat ze aardig moeten zijn, de klant in de ogen moeten kijken en goed moeten luisteren naar wat er gevraagd wordt? Van een repliek als “Nee mevrouw, ik zei toch dat we die rode BH niet meer hebben” gaat de winkel nog eens failliet. Het maakt het wicht achter de kassa niet uit of ze omzet maakt, als zij om 6 uur maar dicht is en naar huis mag.

Ik begrijp alleen niet waarom de werkgever dat accepteert, hij weet toch ook dat slecht personeel omgekeerd evenredig is aan een goede omzet?  Personeel is ongeveer het enige waar je als klant mee in aanraking komt, waarom bezuinigen ondernemers zo op kwaliteit? Zet er een goed meisje neer en de omzet springt omhoog.

Ik hoop dat er binnenkort alleen nog winkels over zijn die werken met aardig, deskundig, geschoold personeel die interesse hebben in de klant en het niet zo erg vinden om ‘ns om 10 over 6 naar huis te gaan als ze daar een klant mee blij maken of er wat extra omzet mee kunnen scoren.

Wat gij wilt dat u geschiedt doet dat ook een ander: ik wil ook natuurlijk ook alleen maar personeel met een drive, mensen die snappen dat zij het verschil maken en weten dat hun salaris en welzijn uitsluitend van hun interesse, betrokkenheid, vriendelijkheid en kwaliteit afhangt. Dat is aardig gelukt.