Okt 162014
 

groepsfoto_tcm181-231458

 

 

 

 

 

 

 

De commissie was duidelijk:
“De overheid heeft er geen verstand van en dus wordt ze door ‘de’ ICT pootje gelicht.”
“Zo’n ICT-er weet dat er nog een formulier gemaakt moet worden maar dat zegt-ie niet zodat hij het later als meerwerk dik kan factureren.
“De adviseur is tegelijk de verkoper van de leverancier, de overheid wordt per definitie getild.”

De overheid betaalt miljarden voor ICT-projecten die mislukken. En dat ligt aan de ICT sector.

Want natuurlijk ligt het niet aan de overheid als opdrachtgever, die heeft er immers geen verstand van en kan je niet kwalijk nemen dat zij vage doelstellingen formuleert, niet goed weet wat ze wil en geen voorbereiding heeft gedaan op de investering. De opdrachtgever als speelbal in de handen van de ICT-er die maar wat doet, geen projectplanning heeft en er alle belang bij heeft een project mega uit de hand te laten lopen?

Nou… denk van niet.

Ten eerste erger ik me wezenloos aan die man van de commissie die op tv een hele sector verdacht maakt.

Ten tweede wordt je via bidbooks en aanbestedingsliteratuur precies voorgeschreven wat je dient te maken of moet gaan doen. Degene met de laagste prijs is doorgaans winnaar. En heb je de opdracht dan begint het: de opdrachtgever wil eigenlijk een verandering, het moet toch net wat anders dan in de aanbesteding stond. Daar stapt die ICT-er natuurlijk niet in, dat doet geen enkele ondernemer. Je werkt je de ballen uit je broek en maakt hoge kosten om mee te doen aan de aanbesteding – en je bood te weinig want anders had je die opdracht niet gekregen – en dan gaat de opdrachtgever draaien en steeds nieuwe dingen vragen en veranderen. Dat kost geld, lijkt me logisch. Dit is overigens geen monopolie van de overheid, vrijwel iedere opdrachtgever doet het vroeg of laat. Met allerlei discussies over geld en functionaliteit tot gevolg.

Ten derde doet de overheid blijkbaar niets aan investeringsvoorbereiding. Je kunt kwaliteit in dienst nemen of inhuren maar heel moeilijk is het niet om  deskundig projectmanagement op te tuigen en er vanaf het begin op te zetten en mee te laten denken. De commissie adviseert nu een bureau dat projecten beoordeelt vanaf 5 miljoen maar ik zou dat toch ook maar doen voor projecten die minder kosten. Snel verdiend geld en een beter product.

Laatst op TV, ik meen in Zembla, was er een verhaal over Ordina: adviseurs die toch al bij de klant zaten zorgden ervoor dat nieuwe projecten snel naar binnen gehengeld werden. Dat herken ik wel, je kunt mooie bidbooks maken en daar heel veel tijd in steken maar de kans dat je ‘m krijgt is klein. ’t Gaat vaak naar de bekende bedrijven, ondanks dat je een betere prijs biedt of een lichter, makkelijker, goedkoper product maakt.

Een deal wordt voorgekookt, een project in stukjes geknipt, etc. Het is vervelend, en ’t voelt ook wel als corruptie, maar zo werkt het nou eenmaal. En niet alleen in de ICT-sector. Vrienden gunnen opdrachten aan vrienden. En iedereen kent het effect dat je je klant kwijt bent als er een managementwissel plaats vindt of je klant verkocht wordt.

Wij hebben jaren gewerkt voor een landelijke organisatie met veel impact en een stevige link met de overheid. We bouwden lichte en goedkope producten in projecten die nooit uit de hand liepen. In een bepaalde periode werden alle mensen met wie we werkten via een reorganisatie ontslagen, verplaatst of vervangen door nieuwe mensen, tijdelijke mensen en interimmers die allemaal nieuwe eigen vrienden hadden. We gingen in een soort aanbesteding en verloren die kansloos van een club waarmee één van die nieuwe gasten in zijn vorige baan ook gewerkt had. Ik hoor – maar kan dat niet bewijzen – dat de kosten met een factor 4 gestegen zijn.

Tsja.

Als ’t op TV komt staan we allemaal op onze achterste benen en in de sfeer die daarin ontstaat mag een commissielid een hele sector zwart maken. Een hand in eigen boezem lijkt me veel productiever.

 

 

Sorry, the comment form is closed at this time.