Jan 042015
 

Al een paar dagen staat het op ’t blog van Henk maar pas nu durf ik Testament van Bram Vermeulen aan te raken. En opnieuw. En opnieuw. Dood ben je pas als wij je zijn vergeten. Toen neef Martijn overleden was draaiden we het op ’t moment dat zijn kist ons huis verliet. Zijn foto hangt naast de schoorsteen waar de kist toen voor stond. Niet vergeten.

Vorige week checkte ik onderweg mijn Facebook. Mooie foto denk ik nog, tot het bijschrift doordrong. Donderdag heb ik het vermeden, wilde er niet over nadenken, wilde het zeker niet weten. Vrijdag een beetje, nu pas mag het langzaam verder komen. Dat is dan weer mijn voordeel, ik kan er even aan wennen. Dat konden Henk & Sonja niet. Hun zoon Koen overleed op z’n 22e.

Henk en Sonja zijn klant, en ook kameraad. Trouw, kritisch, stabiel en eigenwijs. Komen uit dezelfde hoek van ’t land als ik en ooit zijn we allemaal in Ermelo beland. Bijzondere mensen. Zo praktisch zijn er niet veel, ze delen makkelijk en graag. Zo gaan ze ook met de dood van hun zoon om, daar word je stil van.

Een paar maanden geleden hebben we bij Koen aan de Biltstraat de piano opgehaald, staat nu bij ons op de zaak. Af en toe spelen we er op, en Wijnand doet wel eens een psalm als er nog niemand binnen is. Koen’s piano. ‘k Ga er Testament op spelen. Voor Koen en Henk en Sonja.

 

Sorry, the comment form is closed at this time.