Toen het internet kwam was ik even de weg kwijt want hoe kwam je nou aan die pagina’s, wie gaf me een “url”, hoe kwam ik van het een op het andere? Dat duurde best even, zoeken naar papier waarop links stonden en dat intikken, via de Digitale Stad kwam je wel verder, maar het was erg wennen aan dat internet.

Internet werd mail en web, een aaneenschakeling van pagina’s die soms aan elkaar vast zitten, soms niet en dat was al snel leuker en overweldigender dan CompuServe. De wereld schakelde over naar het web, we zijn er nu zo aan gewend, zelfs zo dat we onze eigen informatiestructuren vaak ook via hyperlinks ontsluiten.

Het web is “one to many”, een site is één plaats waarop veel mensen komen kijken. Met de komst van smartphones en apps veranderde dat onlangs in “one to one” want via mijn app(s) heb ik een één op één relatie met mijn informatieleverancier. Twitter kwam en als informatiebron is dat dat ook one to one, ik bepaal wat er aan informatie binnenkomt. Ik kijk niet naar het 8 uur journaal (one to many) maar kijk mijn Twitter tijdlijn langs en laat me zo informeren: one to one.

Google Glass, die bril, is ook one to one: me and my Google Glass. Ik bepaal wat er in beeld komt en maak de selecties. Het internet verandert van een wereld van kleurrijke magazines (sites) in een eindeloze informatiestroom die nauwelijks opgemaakt door mij gefilterd wordt op dat wat ik op een moment nodig heb.

Facebook is “many to one”, en er woont in facebook een politieagent die bepaalt wat je wel en niet mag zien. Ik heb het idee dat door die censuur mensen de komende jaren daar afscheid gaan nemen en zich gaan wenden tot eigen social media opties als Twitter en (nu nog beta) BBM Channels. Je ziet al dat scholieren en studenten de voorkeur geven aan Twitter, Facebook overlatend aan hun ouders. Ik denk dat we ook wel eens klaar zijn met al die reclame, als we het in eigen hand nemen kunnen we daar ook om heen.

We gaan filteren in de grote bulk van data, we zetten het aan of voor een tijdje uit en laten ons dan later weer even snel updaten. Het is een wolk, data als de 9292-info zit ook in, we voegen zelf toe en leveren met onze filmpjes, vine animaties, foto’s en andere persoonlijke content bij aan de infowolk. Voor wie het hebben wil.

Apps maken dat behapbaar en hapbaar, nu nog in de gedaante van statische schermen van smartphones maar dat gaat natuurlijk wel veranderen, waarom een telefoon in je hand houden als een bril (Google Glass), horloge (iWatch), e-paper of buigbare en vouwbare led schermen het werk ook kunnen doen?

En we gaan op ieder apparaat, hoe dat er ook uitziet, dezelfde informatie gebruiken en delen.

Het bericht We gaan weg van het web, gaan vissen in de grote informatiestroom verscheen eerst op Elementa Company | Blog.

Dus we Whatsappen met z’n allen want dan hoeven we niet te smssen. Whatsapp is gratis maar waarom, daar denken we liever niet over na.

Mijn programmeurs en beveiligingsexperts whatsappen niet, zij vinden het veel te onveilig. Dat zegt iets, zij zijn de hele dag bezig met veiligheid en computers, bij hen komt Whatsapp er dus niet in.

Want er is niets gratis hè en ik denk dat ik wel weet waar Whatsapp zijn geld mee verdient. Alles wat je doet op Whatsapp wordt eigendom van de firma en zijn niet alleen de adressen en telefoonnummers van je vrienden. Daar in San Francisco mogen ze ermee doen wat ze willen, alle info, alle berichten en alle woorden worden opgslagen en Big Data Crunchers eten zich de hele dag door die enorme berg gegevens heen. Whatsapp maakt consumentenprofielen, interesselijsten, Whatsapp brengt in beeld wat jij denkt, waar je koopt, waar je over nadenkt en wat je wenst. Dat combineren ze en daarvan maken ze trends en profielen. Dat verkopen zij aan degene die er het meeste voor betaalt.

Niet eens zo gek dat veel technici niet Whatsappen.

BBM of Ping was de eerste app waar je met elkaar kon kletsen zonder een vermogen kwijt te zijn aan smsjes. Blackberry beleefde er een hoogtepunt mee maar toen Whatsapp op de iPhone en Android kwam en Ping niet, stierf het gebruik uit. Big News: in de zomer van 2013 komt BBM alsnog op andere platformen. Kunnen we veilig chatten met elkaar, zonder dat er met je gegevens gehusseld wordt. Althans dat hoop ik, Blackberry was altijd nogal goed in privacy, ik kan met niet voorstellen dat ze de gegevens nu wel aan de hoogste bieder verkopen.

Ik ben geen technicus, ik neem de whatsapp onveiligheid vooralsnog voor lief want ik wil bereikt worden, hoe maakt mij zoveel niet uit. Maar Whatsapp is wel een beetje vervelend omdat ik me altijd wat bekeken voel en iMessage van Apple heb ik niet op mijn telefoon. Dus als straks iedereen gratis BBM kan downloaden en de mensen doorkrijgen dat dat wel safe is, dan zal BBM vast wel gebruikt gaan worden.

In BBM verschijnt opeens een nieuwe social media optie, de BBM Channels. Iedereen kan een Channel openen en mensen kunnen zich daarop abonnereren. Stel je een kook-channel voor, een buurt-channel, een evangelisatiechannel, een verkoopchannel van je tweede hands garage sale goederen, ik bedenk er maar een paar. Ik heb BBM Channels nu op mijn telefoon, het ziet er uit als Facebook maar dan zonder Facebook, je kunt liken en commentaar geven.

Maar ik ben zelf de baas van mijn channel en met de overgevoeligheid van Facebook voor tepels en andere zaken vind ik het wel een fijn idee dat ik zelf de baas ben.

‘t Is allemaal nieuw, in beta, worldwide beschikbaar deze zomer. Veelbelovend.

Het internet verandert van web in een 1-op-1 messaging. In een volgend stukje ga ik daar wat verder op in.

Het bericht De onveiligheid van Whatsapp biedt kansen aan BBM als dat deze zomer verschijnt op Android en IOS verscheen eerst op Elementa Company | Blog.

Stond je te dichtbij dan zat je onder de spetters. Ieder jaar op Nieuwjaarsdag, als mijn ouders Nieuwjaar gingen wensen bij m’n opa en opoe in Oudleusen, vloog de stront me om de oren. Er werd altijd wat knalvuurwerk van oudjaarsnacht achtergehouden, je had toen nog van die donderslagen en superdonderslagen, iets anders dan de lullige astronautjes die je nu hebt, en stak je drie van die dingen in een hoop stront dan had je de vuurkracht van een strijker en vloog het sky high. Nou ja, leuk toch voor een stads jochie in een grote wei?

Mijn grootouders hadden een boerderijtje, mijn opa was veehouder en -handelaar. Ik denk dat-ie 8, 10 koeien op stal had, max. Klein boertje, tegenwoordig heeft een gemiddeld bedrijf zo’n 80 beesten. Hij molk met de hand, had een grupstal zonder mechanische mestafvoer, voerde z’n kalveren melkpoeder en achter onder de hooischuur stond altijd een stier, waar ik, stads jongetje, alleen maar naar durfde te kijken door het ruitje naast de deur – en ‘k moest het ook niet wagen om in de buurt te komen! Opa had altijd wat kalveren, als we er waren en ik geluk had stond ik met mijn neus vooraan als er weer één geboren werd. In een paar betonnen hokken hield hij zeugen voor de fok, en ook daar zat ik bij te kijken als er weer 13 geboren werden. Mooi, mooi, mooi, een eldorado voor een jochie.

Hij hield vermoedelijk Fries Hollandse runderen, tot de jaren 70 was dat het gangbare ras in Nederland. Het is wat breed, kort en  gedrongen, niet zo mager maar stevig gebouwd, een dubbelkoe met een mooi afgebakende zwart wit tekening voor zowel melk- als vleesproductie. Een Fries Hollandse stier is een groot, imposant, stoer rund.

Wat je nu meestal ziet lopen zijn Holstein-Friesian runderen, een Amerikaans ras dat sinds de jaren 70 door de fokstations met succes in Nederland is geïntroduceerd. Het Holsteiner rund heeft de afgelopen decennia het Fries Hollandse rund verdrongen, ze produceerden meer melk.

Het stamboek van de Fries Hollandse runderen heeft ons nu gevraagd om de ICT te gaan doen. Kan je je voorstellen dat we daar geen enkel bezwaar tegen hebben?

Zitten we opeens midden in de uiervererving, lactatiewaarden, eiwitgehalten en fokwaardeschattingen.

Prima.

Het bericht Sperma, mest, fokprogramma’s en regelgeving: we gaan Fries Hollands verscheen eerst op Elementa Company | Blog.

Ik sport al jaren met een vriend, een uurtje, dan zwembad en sauna. We eindigen in de kroeg met biertje en een kop thee. Hij kon me altijd zo hellig krijgen, zat-ie weer te stoken met zijn domrechtse praatjes over Marokkanen, buitenlanders en links tuig, gek werd ik van ‘m. Tegenwoordig knalt er niets meer, we zijn aan elkaar gewend. Maar sinds deze regering kijken we elkaar veel te vaak verbaasd aan: “Wie is hier nou gek, dat is toch jouw standpunt dat door jouw partij zojuist overboord gekieperd is?” Toen Rutte II nog maar net zat kon ik ‘m een beetje pesten met “ja joh, jouw partij, daar heb je toch op gestemd?” Ik krijg het tegenwoordig net zo hard terug. Niet fijn.

Links, rechts of pragmatisch, met deze regering ben ik vooral de weg kwijt. Linkse idealen worden door de PvdA vergooid alsof ze nooit bestaan hebben en vriend M. begrijpt steeds minder waarom Rutte niet in beeld komt maar wel zijn rechtse strijdpunten verkwanselt voor een links overwinninkje. Alsof VVD en PvdA alle overtuiging overboord gegooid hebben en samen een of ander onbenoemd doel nastreven, de bevolking vooralsnog in verwarring achterlatend.

Laatst bedoelde Wouter Bos in zijn Volkskrantcolumn iets als “Laat ze nou maar, het komt wel goed met dit kabinet want ze zijn zo lekker helder en stil aan het werk”. Deze regering straalt alleen niet uit dat ze lekker aan het werk zijn. Wat goed is komt snel en is zichtbaar maar het consumentenvertrouwen staat nog steeds op een dieptepunt. Illegalen strafbaar? Ja hoor, Wilders zit te gniffelen in zijn safe house. Rutte zei dat we op 1 januari 2016 allemaal vinden dat de crisis voorbij is. Dat zei hij bij het sociaal akkoord, een polderproduct waarvan een VVD-er helemaal gek wordt en ik ook de visie niet ontwaar. De boel doodbezuinigen gaat niet werken, woningbouwcorporaties moeten een soort boete betalen, een greep in de kas zoals het kabinet Lubbers destijds deed met de pensioenen, achterlijk hoge boetes voor minimale verkeersovertredingen, we hebben last van controlfreakerigheid van het staatsapparaat.

M. en ik zijn het tegenwoordig dus roerend eens. Raar is dat. We horen ergens in het midden beter even op te houden over een onderwerp maar in plaats daarvan gedragen we ons als Statler en Waldorf.

Wat dan wel, dat weten we ook niet meer. PvdA stemmen na een illegalenbesluit zie ik mezelf niet meer doen, GroenLinks is weg,  D66 dan? Nah, dat lijkt op het koningslied en ‘t is dat er op rechts niet zoveel anders is dan Wilders en meneer Krol met z’n ouderenpartij want op de VVD wil hij eigenlijk ook niet meer stemmen. Als iedereen zo denkt dan wordt het nog gezellig bij bozig wit Nederland, als dit kabinet valt mogen wij het weer oplossen met verkiezingen en krijg je veel Wilders, Krol, SP en duurt het nog jaren voordat er weer eens normaal geregeerd wordt en Nederland zich heeft aangepast aan de post-crisis realiteit. Het wordt nog cynischer en lastiger om je mening te geven, wantrouwen en onverdraagzaamheid regeert. Van de economie blijft vast niet veel meer over dan faillissementen en leegstand.

Kan niet gezellig zijn.

In de tussentijd wordt er wel aan moraalvergiftiging gedaan, dat zie je maar aan het effect dat het vermaledijde wilderskabinet had op de publieke opinie. Het illegalendebat is destijds door Rutte I op de agenda gezet, de cultuurbezuinigingen gaan stilletjes door en Nederland bouwt in alle rust de ontwikkelingshulp af, je hebt het niet eens door. Stel nou dat er geen illegalenbesluit komt maar een onderzoek naar de effecten van strafbare illegaliteit, dan wordt de beslissing uitgesteld tot 2016 en brandt nu niemand zijn vingers. Tegen 2016 is de meningsvorming al lang op gang gekomen en vindt iedereen dat (hulp aan) een illegaal strafbaar is, en heel normaal.

Maar dat is het niet, al was het maar omdat een mens niet illegaal kàn zijn.

Het bericht Links of rechts, van dit kabinet raak ik de weg kwijt. verscheen eerst op Elementa Company | Blog.

Mijn wieg stond aan de Hoflaan. Nummer 1, boven de rouwkamer in Kralingen, de wijk van Rotterdam waar het bombardement niet gekomen was. ‘ k Woonde er kort, mijn kleuterschool begon daarna nog in ook zo’n mooie wijk, Hillegersberg, maar daarna werd het de polder, en later Ommoord, mijn ouders trokken naar de nieuwbouw.

Men zegt dat ik een verwoestend Rotterdams accent had toen ik in Zwolle kwam wonen, vond dat zelf wel meevallen eigenlijk, maar de bloemenman die me vanmiddag op de van Beethovensingel een bosje tulpen inpakte wenste me zo sappig een prettige middag met zijn bloemen dat mijn antwoord onwillekeurig net zo sappig was.

‘k vind Rotterdam weer leuk. Toen ik een klein jochie was en naar de kapper moest op de Schenkel in Capelle was het overal vooral wederopbouw, hoe dat precies was weet ik eigenlijk niet, soms zie ik foto’s van kale vlakten maar die waren destijds blijkbaar zo normaal dat ik er geen beeld van heb. Ik herinner me die kapper wel, hij had van dat papier rond de hoofdsteun en knipte gruwelijk.

Rotterdam organiseerde in 1970 C70, ‘k was elf en reed die koninginnedag op mijn fiets met een wasknijper en kartonnetje heel hard door de straat lawaai te maken. De stad stond vol met van die glasvezel koepeltjes en overal was cultuur. Rond mijn 17e was de stad agressief, je werd waanzinnig slecht geholpen in winkels, een gote bek kon je krijgen. Uitgaan was een drama,  er was nog niet zo veel en je reed je lam van de ene kant naar de andere. De Binnenweg was een slechte plek met heroinehoertjes, geweld en dope, de Kruiskade was domein van Surinaams Rotterdam en men zei dat je daar niet moest komen. Dat viel in de praktijk nog wel mee maar het gevoel was niet altijd even safe. Ik hing nog wel eens rond in La Vagabond, een kroeg aan het begin van de Binnenweg, veel muziek en zo. Was leuk, hij is daar nu weg en zit ergens verderop in een ander pand, er is heel slechte oude en vervallen 80′s nieuwbouw voor in de plaats gekomen.

Vijftien jaar later was de stad wel weer tof, mensen waren aardig en blij, maar toen was ik vertrokken en heb de rest van de ontwikkeling van de stad maar vanaf een afstandje meegemaakt. Ik kom er nu wel weer wat vaker, heb er een klant en geniet er van om er weer heen te rijden, rij er een stukje voor om.

Mijn pa had vroeger een zaak op de Freericksplaats en daar bracht ik veel tijd door. Vanmiddag wilde ik een bosje bloemen kopen voor een tante en bedacht me dat die Hillegersbergse bloemenkiosk nog daar op de Weissenbruchlaan moet staan. Klopte helemaal, net zoals dat de Aldi op de hoek van de Le Fèvre de Montigny er al 40 jaar zit en Kam Sang, de Chinees, er nog steeds bij hoort. De kiosk had geen bloemen maar ik zag in het wegrijden zo’n bordje staan, Prinses Beatrixplantsoen. In geen jaren gezien, ik rook de eenden, watervogels, de singel en zag het brugje dat over de sloot ligt. Vroeger ging ik daar vissen.

Hillegersberg, Kralingen, Schiebroek, 11o Morgen, de Argonautenweg, van Beethovensingel, Streksingel, de Molenlaan met die prachtige monumentale platanen, straten met namen als Borsatelaan (in schooljongenstaal de Borg Sateh laan), Terbregselaan, Straatweg, Berglustlaan maar ook Avenue Concordia, Kralingse Plaslaan, Jericholaan en 2e Jericholaan. Ik was het niet persé vergeten maar wat is Rotterdam toch een mooie stad.

De bloemenverkoper vanmiddag was in een goed humeur en hij ging er gewoon vanuit dat ik met zijn tulpen een prima middag ging hebben, en dus wenste hij me hartelijk een prettige blije middag.

Op z’n Rotterdams.

Het bericht Terug naar Rotterdam verscheen eerst op Elementa Company | Blog.

Die week zou hij naar Aruba maar nu ging hij toch eerst die chemootjes maar doen, Aruba kon wachten. Drie weken geleden in het ziekenhuis was hij monter, kon wel zonder bezoek, even dit doen en dan weer naar huis.

Vorig jaar september had hij ook van die dikke benen, hij was gevallen en had tijdelijk steun gezocht bij een rollator waarmee hij veilig tussen zijn halletjes heen en weer kon. Kom eens een kop koffie drinken had-ie gezegd en op die zonnige septemberdag in zijn koninkrijk hing de rollator al weer tegen de wand aan. Een bank met een tafeltje erbij en nog zo’n luie stoel vulde de ontvangstruimte, deuren met bordjes uit de de tijd dat de hele hal nog door hem gebruikt werd en in zijn heilige der heiligen stond een groot houten bureau, een blad vol flessen whisky met kristallen glazen en van die realistische schilderijen aan de muur.

Mannenhonk, door de jaren heen bij elkaar verzameld, clubhuis voor hem alleen.

We wisten dat het niet goed ging, je schrikt toch als het nieuws komt. Zaterdag iets na acht uur overleed hij, het clubhuis is zijn bewoner kwijt.

Ayo, ayo, te despues Luuk, tot later!

Het bericht Ayo, ayo, te despues Luuk! verscheen eerst op Elementa Company | Blog.

Bekend Nederland had niet gekeken naar de miljoenen die dergelijke plaatjes niet kopen, die niet van musicals weten en Trijntje Oosterhuis niet kennen. Mensen die van nuance houden zijn doorgaans stil maar gaven nu kritiek op de tekst van het Koningslied. In kranten en op TV, in heldere betogen en voorzien van argumenten werd uitgelegd dat je regels hebt voor taal en dat je die wel moet gebruiken wil je iedereen achter je krijgen. In alle vrijheid was er oprechte en breed gedeelde kritiek op een slecht lied. Overigens, opmerkelijk dat geen van de schrijvers enige zelfkritiek heeft geuit en toen Ewbank zijn lied terugtrok zei hij eigenlijk dat hij baalt van een ondankbaar volk, Daphne Deckers vond het allemaal ook erg onterecht want ze hadden zo hard gewerkt en zij vonden het allemaal zo mooi.

Het is opeens de schuld van de grote boze massa die ‘t een kutlied vindt.

Last Night

Ik hoorde Paul de Leeuw bij Giel op 3FM vertellen dat hij een concert ging doen in Ahoy en op TV, en dat hij dan met iedereen in heel Nederland dat Koningslied gaat instuderen zodat Willem Alexander en Máxima het zingende volk zien als ze op Koninginnedag voorbij een groot scherm varen. Zoals in Engeland, want “heb je de Last Night of the Proms wel eens bekeken?”

Vergeten werd dat wij Nederlanders nooit mooi samenzingen, zelfs niet in voetbalstadions. Engelsen doen dat enthousiast, en zij hebben versjes als Jerusalem, Auld Lang Syne en Rule Brittania, deuntjes van een iets andere orde dan een nummertje van Ewbank. Wat nou Last Night, zelfs langzalzeleven zingen we hier met de tanden op elkaar.

Popmuziek gaat bijna nooit over tekst, het melodietje doet het, maar net deze ene keer was tekst wel belangrijk en niemand in de organisatie bleek kritisch genoeg. Wij zien Willem Alexander niet als een beschermende vader des vaderlands en dus willen we dat voorlopig ook niet zingen. Als jij je vingers gebogen in de lucht steekt denk ik aan Slayer en niet aan Willem, over stamppot als onderdeel van mijn culturele identiteit had ik niet eerder nagedacht.

Het postmoderne individu met zijn gevoel

Pechtold van D66 retweette de volgende waarheid: “Dat #Koningslied was echt een D66-lied. Losgeslagen van traditie, het postmoderne individu met zijn gevoel staat centraal.”

Het individuele gevoel waait alle kanten op, deze keer was het ‘t Koningslied, morgen is het wat anders maar kenmerkend is dat het niet stoelt op tradities, geloof, een eenheid en zelfs niet op iets als “gedeelde normen en waarden”. ‘t Is slechts gebaseerd op de hype van het moment en weet je die goed aan te snijden dan vliegt de vlam in de pan, is het volk boos en wordt de dader gelyncht. Heel primitief.

Nog veel stommer dan het lied is dat een deel van dit bozige volk meent Ewbank te moeten bedreigen en hardop dood te wensen. Op het moment dat in kranten en op TV allerlei argumenten uitgewisseld worden over de kwaliteit van dit lied, een lastig gesprek maar wel één waar je met z’n allen wat aan kunt hebben, is er op twitter een (hopelijk kleine) groep mensen ontspoord die Ewbank bedreigt en die daarmee ook de discussie om zeep helpt.

Wat is dit voor een losgeslagen mallotigheid? Is het met de emotionele huishouding van een deel van de Nederlanders zo beroerd gesteld dat een slecht liedje hen al zo boos maakt? Dan hou ik mijn hart vast voor als het echt ergens over gaat. En zullen we sowieso eens ophouden om iedereen die iets zegt dat je niet aanstaat anoniem naar het leven te staan?

Ewbank was boos en dat snap ik, maar ik geloof dat hij het weldenkende deel van de natie nu wat verwart met de hooligans die ‘m voor rotte vis uitmaken. Florent Luyckx van 538 twitterde: “Verwensingen en bedreigingen voor John Ewbank? Gebruik van Internet zou een recht moeten zijn dat je kan worden ontnomen”.

Ze zijn natuurlijk te vinden, die wat dikkige huisvaders van rond de 40 die als het vrouwtje naar bed is nog even los gaan op Twitter.

Een verplichte inburgeringscursus voor malloten zou ik er als extra straf aan toe willen voegen.

PS Staat er in Valerius Gedenckklanck niet één of ander tof Geuzenlied dat verbouwd kan worden tot een moderne kroningssong? Een hiphop versie van ‘O Nederland! let op u seak’? Lijkt me wel wat.

Het bericht Een inburgeringscursus voor malloten, over het kroningslied en de bedreigingen. verscheen eerst op Elementa Company | Blog.

Ik mag van Mark niet meer over Blackberry schrijven, maar kan het toch niet laten hier even aandacht aan te besteden.

Als je een telefoon een heel spannende kleur geeft, je maakt er maar 12.000 wereldwijd van, je moet voor een bepaalde datum inschrijven en de tegenprestatie moet voldoen aan een aantal voorwaarden, dan zijn er nooit veel van die toestellen tegelijk in een ruimte, dan is die telefoon heel bijzonder.

Dat had die marketingman goed bedacht. Maak het exclusief en begeerlijk en ze rènnen voor je.

Klopt.

Ferrari rood is-ie, de Blackberry Z10 Limited Edition.

Wij krijgen er één.

De app die we voor het Blackberry 10 platform schreven voldeed aan alle eisen.

We zijn trots.

De eerlijkheid gebied te zeggen dat er nog wel wat te verbeteren valt aan die app maar het begin is er. We bouwden een HTML5/javascript app op de Webworks SDK, koppelden dat met json aan onze database en webwinkel. Je kunt kiezen uit een aantal producten, daar de details van zien en bestellen. Maar dat ga je vast niet doen nu, het resultaat is nog matig. De tijd was om, hij moest de 28e februari ingediend worden, ik zat als een echte programmeur om 1 uur ‘s nachts dat ding nog in te sturen. Aan de afronding moet daarom nog wel wat aandacht besteed worden.

Dat laat onverlet dat we de geste van Blackberry om ons één van de Limited Edition Z10′s te gunnen buitengewoon op prijs stellen.

En let op want de eerste de beste conferentie van Blackberry developers zie je me lopen met die Ferrari-rode Z10 in de hand. Daar zijn er maar weinig van. Dat had die marketingman goed begrepen.

PS We bouwen Backberry 10 en allerlei andere apps ook voor anderen, informeer naar de mogelijkheden.

Het bericht “This is not a phone, this is a sportscar”, een vuurrode Z10 Limited Edition verscheen eerst op Elementa Company | Blog.

We zitten al jaren op een bedrijventerrein. Voor ons pand knallen vrachtwagens over die betonnen driehoeken die de bosjes moeten beschermen, het regent bijna-ongelukken omdat rechts lang niet altijd voorrang heeft maar verder gaat ‘t best vaak goed, sinds 1998 nooit een dode en zelfs blikschade is te verwaarlozen. En er wil nog wel eens een malloot in een BMW M5 of een Dakar truck laten horen hoe ‘t met z’n testosteron is.

Binnenkort gaat ons terreintje op de schop, ze gaan het pimpen en mooi maken. Althans, dat heb ik van horen-zeggen, niemand heeft me een briefje gestuurd van ‘hoi, de straat gaat dicht en kijk, dit is de tekening’. Naar men zegt gaat het gebeuren als de andere ontsluitingsweg open gaat; er staan al bordjes in de straat met een F er op en dat duidt vast op “omleiding naar de Fokko Kortlanglaan”. Let op, kan niet lang meer duren.

Wilt u bij ons komen? Gebruik dan niet uw Tomtom, volg de F bordjes. Achterstevoren. Denk ik.

Wat doe ik op dat bedrijventerrein?

Waarom zit ik daar? Eigenlijk wil ik er wel eens weg. Ik geloof erin dat mensen en bedrijven gemengd wonen, niet mensen in een dorp en bedrijven op een terrein. Maar in 1998 was dit betaalbaar en daarom kwam ik er, de huren in het dorp waren veel te hoog. Inmiddels hou ik erg van mijn buurman maar ik vraag me steeds vaker af wat ik er verder nog doe. Mijn soort bedrijf moet niet op zo’n terrein zitten, we moeten ons in de kijker spelen, in de loop zitten. “Mensen kom binnen en pak een kopje thee, dan helpen we je even”.

Nieuwe economie

Sinds 2008 hebben we een nieuwe economie en de leegstand in het dorp begint nu serieuze vormen aan te nemen. Vijfentwintig panden staan leeg op 4 kilometer winkelgebied en zo had ik mijn begerig oog laten vallen op een voormalig winkelpand. Mooi met veel glas, op een goed punt, uitnodigend. Wel kleiner dan we nu hebben maar in het loopgebied. Ik vond het wel wat en had daarom een afspraak gemaakt met de verhuurder. Tijdens de rondleiding hoorde ik het al, de man had een prijs in zijn hoofd van ruim voor de crisis. Dat was jammer want ik had een modern bedrag bedacht.

Hij zat er niet mee zei hij. Hij kon het lijden en ging het wachten een tijd volhouden want huurders kwamen vast wel, en de huurprijs ging niet naar beneden. Later hoorde ik dat hij het bedrag verhoogd heeft ten opzichte van de huur die de vorige winkeliers betaalden.

Deze meneer zorgt voor leegstand omdat het hem uitkomt. In een dorp is dat onwenselijk, je moet het met elkaar leefbaar houden want anders loopt het leeg. In Ermelo was jarenlang een zomer-Blokker, met tuinstoelen en zo. Die staat nu ook leeg en is natuurlijk veel groter dan die kleine pandjes er omheen. Het resultaat van de leegstand is een grote lelijke zwarte vlek op een belangrijke plek en de verhuurder heeft er zo weinig voor over dat hij het pand niet eens heeft laten opruimen.

Tijden zijn veranderd, de huur(baas) nog niet

Ik wil graag het dorp in maar niet voor 24.000 euro op een C lokatie. Doe je me de helft dan kom ik praten. Vierentwintig mille kan je volgens mij sowieso vergeten, dat ga je niet meer verhuren, wake up! de wereld is veranderd, groei mee en pas je aan. Vijfentwintig lege winkels is nu al een ramp in een dorp maar het egoïsme, of de naïviteit, van de pandjesbaas zorgt voor verder toenemende leegstand en afnemende leefbaarheid. Let maar op, binnenkort gaat er een steen door de ruit.

Veel meer dan ‘Nieuw Winkelen’ of ‘Winkelen 2.0′ is het belangrijk dat consumenten zich fijn voelen in een dorp. Leegstand belemmert mensen om pret en plezier te maken, winkelstraten willen sprankelen en ondernemers en de gemeente moeten zich inspannen om gaten te vullen. Bomen, bankjes, gezelligheid, bier, straatorkesten en strijkjes, zorg altijd voor glimlachende klanten die het makkelijk vinden om geld bij je uit te geven. Geen centrum-manager maar elke twee jaar een nieuwe evenementenorganisator.

“Kom we gaan naar ‘t dorp want daar gebeurt altijd wat” is wat je wilt horen van je klanten.

Leegstand, lege straten en etalages en last minute boodschappen zijn killing voor een actief dorp, klanten knappen erop af. Als je het dan niet kunt verhuren beplak dan in ieder geval de ramen met een decoratieve print of vraag een lokale autodealer om er een tijdelijke showroom in te richten. Denk niet alleen aan jezelf, kleinere winkelpanden kan je ook short term verhuren, doe iets met muziek en beplanting, zet grote bomen neer en zet er bankjes bij. Ga voor kwaliteit en gezelligheid en doe dat ruimhartig.

Ik zie daar een actieve rol in voor de gemeente die met verhuurders gaat praten om de prijzen op een normaal niveau te krijgen. Dan kunnen die panden bezet worden door reclamebureaus, ICT-ers, detacheerders, marketing/promotiebedrijven en andere bedrijven die niet draaien op omzet per vierkante meter vloeroppervlak. Wat dat betekent voor de kwaliteit van je winkelgebied!

Met elkaar doe je dat. Want als je je onprettig voelt in je eigen omgeving ga je weg en ga je het ergens anders halen.

Nieuwe economie vraagt om nieuw denken en nieuwe verhoudingen, actieve gemeenten kunnen een voortrekkersrol spelen en snel weer voor consumenten aantrekkelijk worden.

Heel jaren vijftig, maar een setje dat met een kinderwagen door een bomenlaan wandelt is ten diepste toch wat je in je winkelcentrum wilt zien?

Het bericht Leegstand in een dorp bestrijd je met lagere huren en nieuw beleid, we hebben immers een nieuwe economie. verscheen eerst op Elementa Company | Blog.

De techniek om Playbook (en nu ook Z10) te vullen met Android Apps is veranderd. Tijd voor een update.

De beste manier die ik gevonden heb is via de ‘Playbook App Manager’, als Chrome extensie te verkrijgen.

1. Ga naar een site waar ze apps voor Playbook hebben, bijveoorbeeld deze van Goodreader of deze, er zijn er meer, kijk ook eens in de forums van Crackberry.com
2. Download wat je wilt hebben
3. Open Google Chrome op je computer – of installeer ‘m
4. Klik op de Instellingen, ga naar Extra en naar Extensies
5. Zoek de Playbook App Manager en installeer
6. Ga naar de Playbook, zet ‘m in Developer Modus, geef ‘m een wachtwoord en kijk wat het IP adres is
7. Klik in Chrome op de Opties van de App Manager extensie en zet daar dat IP adres neer
8. Druk op Save
9. Onderin de pagina, klik op Manage your device
10. Je komt op een Playbook inlogscherm waar je het wachtwoord kunt invullen
11. De pagina logt in en presenteert een lijst van geinstalleerde apps op je device
12. Verder wijst het zichzelf, je kunt ook gelijk de voorjaarschoonmaak starten.

Op de site van de ontwikkelaar staat een wat ingewikkelde workaround beschreven voor mensen die niet in Chrome werken en het in Firefox willen proberen.

Deze werkwijze is ook bruikbaar voor de Blackberry 10 Dev Alpha en vermoedelijk ook voor de Z10 en Q10.

Het bericht Bijgewerkte versie: hoe sideload je Android Apps op je Blackberry Playbook 2.0, Dev Alpha of Z10? verscheen eerst op Elementa Company | Blog.