Op Twitter is ontvolgen is nog niet zo makkelijk. Daarom mijn “aantrekkelijk om te volgen” Top 6.

 ElementaBranding, ElementaOnline
aug 022012
 


Ik ga een nootje kraken.

Een paar maanden geleden ontvolgde ik een communicatiebedrijf, een paar weken daarna werd dat ontdekt en vroegen ze of het klopte. Ja, dat klopt zei ik, we zijn er een beetje klaar mee.

Ik werd door hen in de reden gevallen met een ludieke storm aan twitterberichtjes waarin rondgetoeterd werd dat we toch vooral niet moesten ontvolgen, ik ging er bijna van blozen. De bewondering voor deze ludieke aktie zorgde voor opnieuw-volgen, maar heel gek, nog steeds heeft niemand van hen me gevraagd waarom ik hen ontvolgde.

Ontvolgen is niet makkelijk

Dat snap ik niet, dat wil je dan toch juist weten? Waarom ga je weg, vind je me niet leuk meer, doe ik iets verkeerd, hoe kan ik je behouden als volger? Door mij alleen te willen scoren als volger maar me niet te vragen waaròm ik wilde ontvolgen laten ze me zien dat ik er eigenlijk niet toe doe. Dat reduceert mij tot een statistiekje. Voelt niet fijn en de kans dat ik alsnog ontvolg blijft dan natuurlijk aanwezig.

Als ontvolgen het ergste is dat je kan gebeuren, dan mag je wel zuinig zijn op je voorraad. Wil je mij houden, dan heb ik een lijstje van wat ik graag zie:

  • wees alsjeblieft origineel, retweet niet alle complimenten die je krijgt
  • vertel me niet de hele dag wat je allemaal voor bijzonders doet
  • hou je agenda bij in outlook of iCal, niet op twitter
  • laat me zien wie je bent en wat je boeit
  • heb je kinderen, hoe heten ze dan en doen ze iets?
  • begin alsjeblief niet iedere keer met ‘ik’, ‘ons’ of ‘<bedrijf>’

Dit geldt sterker voor mensen die heel veel twitteren. Ik merk dat ik het prima verdraag als iemand af en toe gepassioneerd een avond lang over hetzelfde twittert maar als hij een week lang vertelt hoe goed-ie wel niet is of hoe fantastisch zijn bedrijf is, dan vind ik het niet meer zo fijn en dan komt de muis in de buurt van unfollow.

Surprise me, want wat is Twitter dan leuk. ‘s Ochtends bij het wakker worden pak ik mijn telefoon en binnen 3 minuten weet ik alles over dode dictators, aardbevingen, ingestorte huizen, overleden rockers, de waterhoogten in Bangkok of de tussenstand van Serious Request, het laatste dopinggeval in de Tour; daar kan het ANP niet tegenop. Als Twitter een medium is dat nieuws compact bij je brengt dan wil je compact bijgepraat worden toch? En liefst een beetje gevat, want elke keer dezelfde vent die vertelt dat-ie weer in de file staat is geen nieuws:

#unfollow

 

Ons volgen op twitter? @elementacompany

Waarom alleen sexy mensen veel volgers hebben op Twitter

 ElementaOnline
jan 272012
 

In de zomer van 2010 trok Leo Blokhuis door het zuiden van de Verenigde Staten. Hij werkte aan the Sound of the South, over de countrysoul van Percy Sledge, Etta James, Solomon Burke, Wilson Pickett en veel anderen. De muziek uit mijn jeugd, van voordat ik wist dat het mijn muziek was.

De reis van Leo Blokhuis was goed te volgen via Twitter. Hij vertelde waar hij was, dat hij stil stond op een brugje over de Tennesse River, dat-ie in Nashville en Memphis was, en in New Orleans. Dankzij zijn tweets kon je the South bijna ruiken …

Hij ging mijn muziek opzoeken.

Ik zat rond 1970 op een gereformeerde school in Rotterdam en liep de paden af die iedereen afliep. Ik herinner dat een plaatje van  The Middle of the Road mijn oren opende voor muziek, The Les Humphrey’s Singers deden er nog een schepje boven op, ik moet 13 geweest zijn, de single Sacramento is van 1972, ik hoorde het tijdens een gereformeerde jeugdvereniging-avond aan huis bij de familie Siccama.

Arno, een schoolgenoot in de brugklas, had toen al de woorden ‘The Who’ op zijn etui gezet had. Ik wist destijds nog niet wat dat was maar die sign posting veroorzaakte vermoedelijk later wel de aanschaf van Tommy. Dat was mijn eerste LP, de tweede was Million Dollar Babies van Alice Cooper. Daarna volgden oa. 461 Ocean Boulevard van Eric Clapton en Inagaddadavida van Iron Butterfly. Toen was ik los en ging ‘t pad op van (hard- en prog-)rock maar met een gelijktijdige voorkeur voor singer-songwriters, country, Americana. Pas veel later soul, en dan specifiek de 70′s soul – niet de latere disco, al heb ik goede herinneringen aan Disco Inferno van The Tramps.

Leo Blokhuis is bijna net zo oud als ik. Hij komt uit Schiedam, zoon van een dominee, ik uit Rotterdam-Ommoord, oudste zoon in een zwaar gereformeerd gezin. De ontwikkeling van Blokhuis en mij verliep overzichtelijk identiek, ik kan mijn muzikale start teruglezen in zijn boeken en ook op mijn middelbare school had je een strikte onderverdeling tussen soul en blues. Ik was blues, spijkerbroek met wijde pijpen, afghaanse jas, spijkerjackie, groene parka, een pukkel als tas en een Puch als vervoermiddel, geen Zündapp. Eén soul-vriendin hadden we maar in ons groepje, Mandy heette ze, maar verder verkeerden we onder gelijkgestemden, we luisterden we naar Bob Dylan, Jackson Browne, The Who.

Soul was niet voor ons. Maar je ziet het al aan het lijstje: wij herkenden soul nog niet zo goed, we waren er nog niet zo klaar voor.

Dat bleef ook lang zo. De stedelijke Chicago- en Detroit-soul veranderde in disco, denk aan “Rock me Baby” van George MacGray, en in de keukenzaak waar ik na de Havo een tijdje werkte vermoordden ze Percy Sledge, Otis Redding en anderen door ze stuk te draaien op eindeloze muziektapes. Dat hielp me zeker niet bij de acceptatie van al dat moois maar het is goed gekomen, ik ben al jaren soul knakker.

Mijn andere kant is country. Emmylou Harris-fan sinds haar eerste album en alles in dat genre vindt een zeer gewillig oor. Onlangs nog waren we in Antwerpen bij Gillian Welch. “Walk a mile in my shoes”, komt u maar, het kan nooit genoeg zijn, ik word er vrolijk en gelukkig van.

Countrysoul is de mengeling van die twee, de muziek van het zuiden van Amerika, de muziek uit het land van de vicious racists (citaat), van de rednecks, van de grote Afro-American communities. Ben je ook liefhebber? Dan raad ik het soundbook van Blokhuis aan, een mooiere collectie is nauwelijks te vinden.

Dankzij Twitter wist ik dat Blokhuis in Amerika was en ook wat-ie aan het doen was. Zijn album zat er aan te komen en ik wachtte daar op. Twitter gaf me informatie en hield me op de hoogte. Voor mij belangrijk, die muziek is voor mij van belang en als er wat gebeurt wil ik het weten.

Voor Blokhuis is Twitter een goed medium, hij is aantrekkelijk om te volgen omdat hij een product verkoopt waar veel mensen van houden. Hij is dus “sexy” en daarom heeft hij veel volgers (32.168 op het moment van schrijven).

Nu wij nog. Nu u nog. Wat verkopen u en ik dat zo sexy is dat mensen ons willen volgen?

 

Twitter, helpt dat bij verkoop of bekendheid, bereik je er echt iemand mee?

 ElementaOnline
jan 022012
 

Hi! Gelukkig Nieuwjaar nog.

Het is net een dag 2012, laten we het jaar eens beginnen met een eerlijke vraag: heeft Twitter u de afgelopen jaren wat opgeleverd? En wat dan?

In 2010 begon iedere ondernemer met twitter, volg me, volg me, volg me. Volhouden is wel een kunstje natuurlijk dus na een paar weken resteerde vaak nog slechts een stil Twitter account, als er al wat gebeurde zag je van die foursquare dingen vertellen hoe druk de twitteraar wel niet was, waar hij al niet heen ging en bij wie hij wel niet over de vloer kwam. “xxx checked in at yyy 4sq.com/hjksjknts”. Dat wordt snel minder leuk om te lezen maar ja, hij telt z’n volgers, hoe kom je elegant van ‘m af?

Andere zakelijke twitteraars vertellen je vaak hoe goed ze wel niet zijn, maar of je daarvan nou zo blij wordt…?

  • “Ontmoeting met vijf belangrijke klanten. Morgen meer nieuws.” -> Natuurlijk hoor je daar nooit meer wat van.
  • “Derde gesprek in het engels vandaag.” -> Hoor mij eens interessant zijn, als u nu nog geen zaken met me doet dan weet ik het niet meer.

Ik ken niemand op Twitter

“Lastig”, zei de man me aan het eind van een workshop over social media, “Ik heb niets te lezen op Twitter en ik ken er ook niet veel daar”. Ik antwoordde hem toen heel enthousiast dat je er zo veel uit kunt halen. Als je maar wilt.

Ik geloof echt dat ik dat zei.

Hij vertelde me dat het bij hem zo niet werkte, hij had gewoon geen mensen in zijn buurt die twitteren, hij mist het persoonlijke en heeft dus geen noodzaak om iedere morgen bij het wakker worden naar z’n telefoon te grijpen. Hij gaat liever met z’n vrouw ontbijten, en daar is ook wat voor te zeggen.

Hij heeft een punt. Heeft Twitter u het afgelopen jaar wat opgeleverd?

Hem niet dus. Twitter is – om het wat lomp te zeggen – vaak een vorm van zelfbevlekking, het resoneert wat u zelf al zegt. En omdat u daarbij zelf in het midden staat lijkt het veel effect te hebben maar wees eens reëel?  Valt dat niet dik tegen?

Succesverhalen

Er zijn mensen voor wie dat niet geldt. Ik ken lui die in december al bij de accountant zaten voor de jaarcijfers of die het bezoek aan hun webwinkel met honderden procenten zagen stijgen. Maar kwam dat door twitter? Of hadden zij al een vehikel waarmee ze succes hadden en werd twitter slechts ingezet als versterker? Misschien schreven ze wel een boek en genoten ze van de spin-off, of waren ze de eersten die “iets’ met twitter deden en kregen ze daar de profeet-status van, inclusief de aanhang de daarbij hoort? Who knows.

Maar het gros van ons is te laat of niet origineel genoeg.

  • Twitter als een versterker? Ik zie in de statistieken van dit blog wel dat er mensen via Twitter komen. Maar dat moet toch mazzel zijn, of zijn het bekenden die me volgen? Misschien is er wel iemand die een zoekertje heeft uitstaan op zoiets als “ICT” of “ICT blog” maar de kans dat het er veel zijn, dat ze Nederlands spreken en ook nog geïnteresseerd zijn in onze automatiseringsverhalen is niet groot, dus: knappe jongen dat ik er veel bereik met een tweetje.
  • Twitter als een hagelgeweer dan maar? Ik moet beter weten, mijn opa legde me vroeger in zijn kippenhok al uit dat er betere manieren zijn om de mussen er uit te krijgen.
  • Twitter dus als preken voor eigen parochie?  Dat kan maar zo zijn.

Waarom Twitteren we dan met z’n allen? Kunnen we niet beter gaan werken?

De werkelijkheid is genuanceerder dan dit artikel. De komende tijd kom ik hier nog een paar keer op terug en probeer dan grijstinten te vinden in onderwerpen als “Twitter for Webcare”, “Waarom alleen sexy mensen veel volgers hebben”, “Twitter werkt alleen als je me op andere manieren ook vaak tegen komt” en “Hoe kom ik van mijn volgers af?”.

Tip: tenzij je hunkert alleen privé twitteren in 2012