jun 062013
 

In 1992 had ik een Compuserve (CS) account. CS was een enorm bulletinboard, je logde in en dan kon je met menu’s van het ene naar het andere springen. Handel, verhalen, software, informatie, van alles was er te vinden, alles goed gestructureerd.

Toen het internet kwam was ik even de weg kwijt want hoe kwam je nou aan die pagina’s, wie gaf me een “url”, hoe kwam ik van het een op het andere? Dat duurde best even, zoeken naar papier waarop links stonden en dat intikken, via de Digitale Stad kwam je wel verder, maar het was erg wennen aan dat internet.

Internet werd mail en web, een aaneenschakeling van pagina’s die soms aan elkaar vast zitten, soms niet en dat was al snel leuker en overweldigender dan CompuServe. De wereld schakelde over naar het web, we zijn er nu zo aan gewend, zelfs zo dat we onze eigen informatiestructuren vaak ook via hyperlinks ontsluiten.

Het web is “one to many”, een site is één plaats waarop veel mensen komen kijken. Met de komst van smartphones en apps veranderde dat onlangs in “one to one” want via mijn app(s) heb ik een één op één relatie met mijn informatieleverancier. Twitter kwam en als informatiebron is dat dat ook one to one, ik bepaal wat er aan informatie binnenkomt. Ik kijk niet naar het 8 uur journaal (one to many) maar kijk mijn Twitter tijdlijn langs en laat me zo informeren: one to one.

google-glass-is-super-sleek

Google Glass, die bril, is ook one to one: me and my Google Glass. Ik bepaal wat er in beeld komt en maak de selecties. Het internet verandert van een wereld van kleurrijke magazines (sites) in een eindeloze informatiestroom die nauwelijks opgemaakt door mij gefilterd wordt op dat wat ik op een moment nodig heb.

Facebook is “many to one”, en er woont in facebook een politieagent die bepaalt wat je wel en niet mag zien. Ik heb het idee dat door die censuur mensen de komende jaren daar afscheid gaan nemen en zich gaan wenden tot eigen social media opties als Twitter en (nu nog beta) BBM Channels. Je ziet al dat scholieren en studenten de voorkeur geven aan Twitter, Facebook overlatend aan hun ouders. Ik denk dat we ook wel eens klaar zijn met al die reclame, als we het in eigen hand nemen kunnen we daar ook om heen.

We gaan filteren in de grote bulk van data, we zetten het aan of voor een tijdje uit en laten ons dan later weer even snel updaten. Het is een wolk, data als de 9292-info zit ook in, we voegen zelf toe en leveren met onze filmpjes, vine animaties, foto’s en andere persoonlijke content bij aan de infowolk. Voor wie het hebben wil.

Apps maken dat behapbaar en hapbaar, nu nog in de gedaante van statische schermen van smartphones maar dat gaat natuurlijk wel veranderen, waarom een telefoon in je hand houden als een bril (Google Glass), horloge (iWatch), e-paper of buigbare en vouwbare led schermen het werk ook kunnen doen?

En we gaan op ieder apparaat, hoe dat er ook uitziet, dezelfde informatie gebruiken en delen.

 Posted by on 6 juni 2013 at 08:00  Reacties uitgeschakeld voor We gaan weg van het web, gaan vissen in de grote informatiestroom  Tagged with: