mrt 192013
 

turtle in plastic with growth disorder

De een na de andere fietser bekent doping gebruik (‘Voelde me gedwongen hetzelfde als anderen te doen’) terwijl nieuwe helden de Milaan-San Remo reden in de sneeuw – en mopperden dat de dopingcontroles van tegenwoordig ruimte overlieten om te sjoemelen.

Ik zat de hele middag vlak voor de tv gefascineerd naar La Primavera te kijken, en had voor die tijd de docu van Holland Sport nog even gezien. Kou, nattigheid, afzien en afdalen in ’26 gewone en drie haarspeldbochten’ en dan zijn er op het eind nog mannen die ogenschijnlijk onaangedaan een eindsprint kunnen inzetten en ‘m winnen! terwijl grote namen al lang in de bus zitten. Wielrennen is heroiek en daar doet geen Armstrong, Boogerd of Sörenson wat van af. Kom je na 300 km in die kouwe narigheid nog enigszins aanspreekbaar aan de meet dan ben je een geweldenaar.

Men had vaak doping nodig, blijkt nu, maar het is toch niet van de laatste jaren dat er gerommeld wordt? Was er in de tijd van TI/Raleigh ook niet zo’n schandaal, en bij TVM? Vast wel want als er één begint moet de rest van de fietsers ook.

De race lijkt in een overdrive te zijn geraakt. Een restaurant in Amsterdam serveerde z’n klanten 40 jaar paardenvlees terwijl het als runderbiefstuk op de kaart stond. Vreemd maar toen het uitkwam stonden de mensen rijen dik voor z’n brasserie, en niet om de boel in de fik te steken. De man kreeg een heldenbehandeling, en dat terwijl paardenvlees goedkoper is dan rund. Heel onhollands, hij had z’n klanten jaren belazerd en zijn nieuwe klanten maalden er niet om, ze wilden allemaal rund betalen voor paard. Maar we hebben geen idee wat voor antibiotica er de laatste jaren in gespoten wordt.

Edel dier

Paardenvlees was er ‘vroeger’ in ieder dorp, paarderookvlees kocht je overal. Het stierf uit toen meisjes van 12 op paarden gingen rijden in plaats van dat ze voor de ploeg gespannen werden. Het paard werd gezellig en dan eet je ‘m niet meer op hè, de laatste paardenslagers zijn al lang gesloten. Ondanks die meisjes wilde een rolstoelrijder laatst bij de slager in het dorp ‘een statement maken’, hij bestelde een paardebiefstuk. De slager had het niet, de rolstoeler moest een paar dagen wachten op z’n bestelling.

So much voor zijn statement.

De polder loopt voor minder verontwaardigd uit maar in dit geval is er slechts heldenverering en romantiek. Het paard terug op het menu, op de een of andere manier had het Gesundenus Volksempfinden deze keer geen mening. Hitsig Holland reageerde niet en ook niet op de andere uitwassen van massa-fabricage de afgelopen weken. Autotesten op grote schaal gemanipuleerd, één op 16 pas zonder zijspiegels en andere randjes, auto’s die niet goed genoeg geacht worden rijdt men zo lang in te hoge versnelling dat het verbruik vanzelf verandert. Je hoort er niemand over, je wordt bedonderd waar je bij staat en iedereen lijkt het stil te accepteren.

Waarom? Zijn we onze uitlaatkleppen kwijt, weten we de media niet te vinden? Zijn we murw, hebben we ‘er toch geen grip op’? Of vinden we ’t eigenlijk wel best? Paardenvlees als exotisch alternatief voor de kost van alledag, verbouwde autotests bewijzen wat we toch al wisten en te goedkope zonnepanelen zorgen voor brand op je dak. Joe!

Microplastics in onze deodorant zorgen er o.m. voor dat de vis die we eten vervuild is, printers die supersnel afgedankt worden komen op de vulnisbelt terecht, smartphones die het nog prima doen gaan weg omdat er een nieuw model is, schaarse grondstoffen – die dus niet vervangen kunnen worden zoals lood, ijzer, koper – gaan bij het grofvuil. Want we moeten blijven consumeren, steeds meer en steeds meer.

Dat houden we niet vol, net zoals een wielrenner dat niet vol houdt.

We leven op doping.

Zouden we eens mee op moeten houden.

 

Lees meer over turn too en plastic soup

 

Sorry, the comment form is closed at this time.