sep 092014
 

sorrywereclosed 1997. Vakantie in Kroatie, mijn Palm Pilot en ik. En ik kreeg het voor mekaar om die Palm Pilot met een draadje en een knoop aan een brakke Kroatische telefoonlijn te hangen. Vanaf toen kreeg ik overal waar ik was mail binnen.

Ik heb geen idee wat me dat gebracht heeft.

Fast forward zeventien jaar. Van ’t weekend op Vlieland besloot ik dat ik mijn tijd terug wil want hoe leuk het ook was de afgelopen jaren, ik hou er mee op, mijn 100% bereikbaarheid stopt er mee.

In mijn tent merkte ik dat ik op ieder mailtje dat binnenkwam alsnog reageerde, vakantie of niet. Ik wilde dat niet en vertelde mijn collega’s dat de mail uitging tot ik thuis was. Ze belden me daarna lief op als er wat nodig was. Maar na thuiskomst vanmorgen zette ik op mijn telefoon de mail niet meer aan.

Ben er klaar mee. Het is nog wat aarzelend, 17 jaar is een hele tijd, maar ik meen het, het is genoeg geweest. Mail is vanaf nu een vorm van input die ik op de zaak te lijf ga. Heel veel nieuws is dit vast niet, ‘k ben wat hardleers wellicht, anderen waren misschien nooit zo bereikbaar. Altijd mail vond ik belangrijk, om klanten snel te helpen en snel reageren is prettig. Maar het zorgt ook voor een permanente waakzaamheid en zo wakker wil ik niet meer zijn geloof ik.

De vaste sluitingstijden van vroeger waren zo gek nog niet.

Voorouders hadden tijd. Misschien om hout te hakken, misschien om hun kinderen op te voeden, geen idee wat je met al die tijd kunt doen maar dat ga ik na al die jaren weer eens ontdekken.

’t Voelt als afkicken maar dat was roken ook. Sinds kort steek ik wel weer eens een sigaret op en afgelopen week tijdens een prachtnacht op Vlieland rookte ik er wel tien. Allemachtig, daar ga je toch dood van? Sinds die nacht geen behoefte meer want hoe lekker het ook is, mijn borst vertelt me dat je beter lucht kunt ademen.

En dat gaat mijn computer me vast ook vertellen over mail. Mail is zo over de top, zo 2001, daar moeten we echt mee stoppen.

Met enig ontzag gaf mijn collega me vandaag mijn mailbox weer terug, zoveel mail kreeg hij nog nooit. Fat chance dude! Die box wil ik niet meer, die gaan we delen. Alle persoonlijke mailadressen worden opgenomen in één zakelijk mailaccount waar vervolgens alle mail naar toe gaat. Met elkaar maken we die box elke dag leeg, er mag niets meer in blijven. We sturen elkaar onderling nog wel mail door die door iemand in het bijzonder afgewerkt moet worden maar in principe doen we met elkaar de mail van ons bedrijf.

Daar heb je geen telefoon bij nodig, dat kan je op de zaak doen achter een PC. Blijft er tijd over om na te denken, te innoveren, te ouwehoeren. Tijd om oplossingen te vinden voor problemen die we nog niet kennen.

Free my mind.

Sorry, the comment form is closed at this time.