jul 132013
 

inbraak-preventieNa de vrijmibo loop ik thuis naar binnen en hoor dat een deur open staat, kijk om de hoek en verdomd de tuindeur staat open. Omdat er niemand thuis is is dat niet logisch maar die sensatie wordt nog even verdrongen. Cognitieve dissonantie, je weet wel dat er iets mis is maar je wilt het niet weten.

Rond de tafel liggen allerlei etensverpakkingen op de grond, mijn nepkind had blijkbaar nog ergens een tasje slingeren en dat is nu over de vloer uitgestort. Het alarmniveau stijgt. In de woonkamer is het oké, op een hamer na die daar ligt, maar boven op de overloop staat een kastje open. Dat is niet normaal, ook in ons huishouden is dat kastje overdag dicht. Doorlopend in mijn kledingkamer/kast is het wel duidelijk, de inhoud van het Ikea kastje dat wat onbekende spullen van m’n kids huisvest staat open en de het hangt er uit: hier waren mensen die wij niet uitgenodigd hadden.

Onze slaapkamer is nog treuriger, enkele laden staan open, de deuren wijd en de inhoud van de mandjes met sjaals en andere decoraties ligt op het opengeslagen waterbed uitgespreid.

Er is ingebroken. We hebben de deur naar de tuin niet goed dicht gedaan en sukkels met lef hebben daar lang genoeg aan staan schudden tot de grendel open ging en de deur hem toegang verleende. Ze zijn overal langs geschoven, hebben alleen meegenomen wat mee kon en snel inwisselbaar was. Rebecca haar oude familie sieraden zijn weg, een ring, baby parels, een groot parelsnoer. Soms een zeer gehecht stuk, soms allemaal niet zo belangrijk maar wel hààr niet zo belangrijke dingen. Tranen.

Toen mijn ouders mijn leeftijd hadden werd er bij hen ook eens ingebroken. Ze waren vooral ontdaan doordat iemand in hun huis had rondgelopen maar daar heb ik nu niet zo’n last van, ik ben vooral heel blij dat we onze trouwringen en dat ene collier vandaag om hadden. En dat ik toch niet met de motor naar de zaak gegaan ben vandaag, want ik was mijn macbook kwijt geweest.

De schade? Een Ipad-1, een paar heel oude ringen die we erg gaan missen, parels en een baby parelkettinkje van Stella, jeugdherinneringen van Gerdien, erfstukken en memories aan tantes die al gingen. Daar krijgt de klootzak die inbrak niet meer dan 300 euro voor maar dat boeit hem niet.

De politie kwam. Ze hebben nog steeds geen videocamera en schrijven een verslag met de pen: “toen ik thuiskwam hoorde ik de wind in de werkkamer en toen ik ging kijken stond de deur open”. Als Ivo Opstelten die meiden nou ‘ns in een goed passend en flatterend uniform steekt en uitrust met moderne apparatuur in plaats van steeds allerlei proefballonnetjes op te laten, dat zou nog eens fijn zijn. Maar dat is te duur.

De ervaring is dat inbraken vandaag de dag overdag plaats vinden. Iedereen werkt immers.

De politie had een kant-en-klare inbraakmap bij zich met mooi opgemaakte papieren die je kunt invullen bij de aangifte, ballpoint included. Als laatste kwam er een vrolijk opgemaakte flyer uit. “Hoe inbraak voorkomen” stond er enthousiast boven. Uit ervaring weet ik nu dat je die folder niet wilt zien.

Tip: doe je deur op slot, dan kunnen ze er niet in.

 

Sorry, the comment form is closed at this time.